Ik heb mezelf net over de bank gedrapeerd met niets anders aan dan een boxershort en de nieuwe cd van Jamie Lidell als de deurbel begint te hoesten omdat er bezoekers voor de deur staan. Binnen twintig seconden en in een wolk van wierook open ik gekleed in broek en shirt de deur. Jehova's Getuigen. I kid thee not. 'Hallo,' zegt een besnorde evangelist en hij wijst naar het Afrikaanse beeldje dat achter het glas boven de voordeur staat. 'Heeft u dat beeldje daar soms staan om boze geesten te weren?' Naast de volwassen man staat een tiener ongemakkelijk heen en weer te bewegen. Hij ziet eruit alsof hij gewurgd wordt door zijn ouwelijke stropdas. 'Dat zou kunnen,' zeg ik, 'maar om u gerust te stellen; aan de andere kant staat Jezus.' De man doet een stap dichterbij om het Griekse icoontje van Jezus te ontwaren en tracht tevergeefs om zichzelf daarbij in mijn gang te plaatsen. 'Goh,' zegt hij, 'Jezus had ik nog helemaal niet gezien.' Misschien moet je dan eens minder vaak met je neus in die testamenten zitten, denk ik, en wat vaker goed om je heen kijken. Het gesprek gaat verder, maar ik luister allang niet meer. Die nieuwe van Lidell is niet zo sterk als de vorige.