Het Begin van Het Einde

Ik was zestien en zoals je het vaak hoort bij jongeren van zestien: die hebben geld nodig. Ik dus ook. De tijd dat ik de Levi's van mijn broers (en soms zelfs die van mijn zus) met een martelende riem om mijn buik had gesnoerd (anders zakte de broek af) was definitief voorbij. Geen rode, dikke riemstriemen meer op mijn heupen.

En de tijd dat ik zorgeloos de Bristol in liep voor een paar mooie sportschoenen lag al zeker een paar jaar achter mij. Moeder werd dan ook resoluut teruggestuurd als ze het in haar hoofd had gehaald om voor puberende zoonlief een paar schoenen bij de Bristol aan te schaffen. Exit met die Hightecs. Nu moet ik er hartelijk om lachen dat ik gedurende het eerste jaar van de middelbare school de bijnaam Frenzy kreeg, omdat ik rondliep op een paar goedkope schoenen van dat merk. Destijds kon ik er minder om lachen.

Maar goed, ik had dus geld nodig. Het zal mijn vader wel geweest zijn die mij wees op een advertentie in de Apeldoornse Courant, (meestal was dat mijn vader, zelfs nu krijg ik nog wel eens te horen waar ze leerkrachten nodig hebben). Ze zochten toeristenfotografen bij Park Berg & Bos/Apenheul. Dus ik een geschikt bandje in mijn portable cassetterecorder, gespte het apparaat aan de broekriem van mijn zus haar Levi 501 en zette met de fiets koers naar de JC Wilslaan.

En daar kreeg ik voor het eerst van mijn leven een spiegelreflexcamera in mijn handen geduwd. Met een leeg fotorolletje erin. Of ik door het park wilde lopen en foto's wilde maken? Om te kijken of ik er gevoel voor had. Ja, gaf ik kalm aan. Dat wilde ik wel. Eenmaal buiten het zicht van de bedrijfsleider liep ik op wolken door het park met in mijn beide handen de Heilige Graal, een échte! héle dúre! camera.

Om een lang verhaal iets korter te maken: ik kreeg de smaak van het fotograferen te pakken en mijn vier jaar durende bijbaantje als parkfotograaf (voor toeristen relatief irritant) is het beste bijbaantje wat ik ooit heb gehad (en ik heb er veel gehad).

Toen ik een aantal jaren later met een vriendinnetje naar Kenia ging, kochten we van tevoren een Nikon F55. De foto's die ik in Kenia heb gemaakt zou je met een beetje ruimdenkendheid kunnen zien als de eerste privéfoto's die ik heb gemaakt met een analoge spiegelreflexcamera.
Je kunt die foto's bekijken via de linkjes rechts. Ze zijn allemaal onbewerkt. Bij de meeste zie je zelfs nog een klein wit scanrandje aan de foto zitten. Het vriendinnetje verdween later uit het zicht, maar de camera bleef bij mij. Naturally.

Al mijn reisfoto's zijn gemaakt met de Nikon F55. Meestal zie je mij in een ver land rondlopen met een rugtas, teenslippers, flesje water en die Nikon aan mijn hand.

Tegenwoordig maak ik nog steeds foto's met mijn favoriet, de Nikon, maar ook met De Hele Oude Nikon (geboortejaar 1978). De meeste foto's die je op de site tegenkomt worden gemaakt met de digitale Canon Powershot A530. Omdat dat wel zo snel is.

90% van de foto's wordt bewerkt via een fotobewerkingsprogramma (PhotoFiltre en Adobe Photoshop). Meestal gaat het om een contrastverhoging, scherper maken, verzadiging of simpelweg het bijsnijden van een foto.

Maar.

Ik wil weer tijdelijk terug naar de kern.
Daarom roep ik op mijn site de maand november uit tot:

Maand van De Onbewerkte Foto.

Alle foto's die ik bij mijn berichten zet, mag ik niet bewerken via een programma. Ergens op deze site maakte ik al melding van dit initiatief en toen werd het 'het begin van het einde' gedoopt. I don't think so. Ik zie het persoonlijk als een creatieve uitdaging. Verwacht alleen geen foto's van mijzelf. Ten slotte heeft het gebrek aan ijdelheid Sunny Bergman uiterlijk ook niet veel goed gedaan, (hahaha, oh ja, dit is een geintje, dus laat die opgefokte huisvrouwclichés maar achterwege, okay?).