3 Gesprekken, 1 Paar Schoenen & Foto's IHKVDMVDOF

Gesprek nummer 1.
In de woonkamer.
Met broer aan de telefoon.

Ja?
Ja, met mij.
Waar was jij donderdag?
Thuis.
Ik probeerde je te bellen.
Ik had mijn mobiel om m'n werk laten liggen.
Wat moet je?
Ik sta op de beurs in Amsterdam.
Wil jij brood voor mij halen?
Brood?
Ja, voor morgen. En doe maar iets van kaas ofzo. En Fanta.
Brood, kaas en Fanta. That's it?
Ja, hang het maar aan mijn deur.
Okay.
Yo.
Yo.

Gesprek nummer 2.
In de schoenenwinkel.
Met de verkoper.

Hoe zitten de schoenen, meneer?
Goed, ik neem ze.
Linkerschoen nog passen?
Nee, eentje is goed.
Ik moet even pinnen.
Kunt u nu de pas er langshalen, meneer.
Jij noemt mij de hele tijd 'meneer'.
U bent ouder en dan zeg ik altijd meneer.
Hoe oud ben jij dan?
27.
Dan ben je twee jaar jonger dan ik.
Laat dan die beleefdheid maar achterwege.
Ik heb zeker een ouwe kop.
Dat zei ik niet!
Nee, ik dacht: ik vul het wel even voor je in.
Hier is het bonnetje, tot ziens!
Tot ziens, (yeah right).

Gesprek nummer 3.
In het ouderlijk huis.
Met vader en moeder.

Hé! Daar is Frankie! Die blijft zeker eten.
He, gadverdamme!
Nou, dank je, mama. De tranen springen me in de ogen na deze emotievolle uiting van moederliefde.
Ja, ik heb geen vegetarische dingen in huis.
Dan ga je toch even naar de Albert met die jongen. Hij moet vast zelf ook nog boodschappen doen. Of niet?
Dat klopt. Voor mijzelf en brood voor AJB.
Voor AJB? Staat hij weer op de beurs?
Yep. Zullen we dan maar, moeder?
Gadverdamme...

***

Vlak voordat ik boodschappen ging doen met moeder.
Met de mobiele telefoon genomen.


Denkend aan de opmerking van de schoenenverkoper.
Ergens in het huis van mijn ouders.


Onderweg naar huis, deel 1.


Deel 2.


Deel 3.


Thuis, waar Bokkie vol bewondering naar mijn nieuwe old school sneakers kijkt en dan vol goedkeuring naar mij.


Gisteren. Toen ik dacht dat Bokkie het wel fijn zou vinden om op een slaapzak te liggen. En daar gelijk in bleek te hebben.