De Blik Van Het Snijdend Verlangen En Stukjes Rosbief In De Hete Zon

Als ik mijn computer deze zondagochtend aanzet krijg ik een e-mail met een liedje als bijlage. Alleen te openen als buiten de zon schijnt, wordt erbij vermeld. Nu gaan bij mij in het weekend de gordijnen pas halverwege de middag open omdat ik voor die tijd met de verwarming op vulkaanstand in mijn boxershort door het huis slenter met een bak koffie in mijn ene hand en een drietal afstandsbedieningen in de andere. Maar voor de afzendster van de e-mail wil ik wel even door de keukenraamgordijnen gluren.



Hé. De zon. Dat belooft wat. Optimistisch luister ik naar het liedje. Prettig wakker worden zo, ook al is het al één uur 's middags. Als het liedje is afgelopen wil ik er nog eens naar luisteren, maar met de gebruiksaanwijzing van de afzendster en de wispelturigheid van het weer in gedachten gluur ik nogmaals en snel door de gordijnen.



Véél later als de dagelijkse douchesessie van zo'n drie kwartier voorbij is gaan alle gordijnen en zonneschermen open en omhoog. Ha! Nu kan ik weer eens goed kijken naar mijn gisteren gekochte kast. Ik kwam hem gisteren tegen op een plek waar geen kasten behoren te staan, verregend en zacht liedjes neuriënd over lang geleden verloren glans en inhoud.

Is die kast te koop, vroeg ik aan de mevrouw die mij en de kast haastig voorbijliep toen wij daar stonden in de gure wind. Peinzend keek ze naar de kast. Geen idee, mompelde ze, dan moet ik Farhid bellen. En dat deed ze en niet veel later kreeg ik een prijs te horen. Ik wil de kast graag meenemen, zei ik en dacht een hoopvolle piep te horen uit een van de slecht passende deurtjes. Maar, voegde ik eraan toe, dan moet u eerst alle spinnenwebben en dode insecten verwijderen.

En dat deed ze ook en nu staat de kast in mijn woonkamer.



Dan kijk ik door het woonkamerraam en zie ik een kat zitten op de motorkap van de auto van de buurman met de hanenkam. Die buurman die mij altijd zo verlegen aankijkt maar dan wel op het laatste moment een nauwelijks zichtbaar knikje geeft. Waarschijnlijk omdat wij een band hebben. We hebben namelijk hetzelfde kapsel, alleen ontbreekt bij mij de hanenkam.



Zacht geef ik een tikje op het raam en ja hoor, het beest heeft mij nu ook in de gaten.



Dan bemoeit een ander beest zich ermee en wordt de sfeer snel grimmig. Allejeekus, het lijkt wel een western. Bokkie staart met een ijzeren blik naar de zwarte kat en de zwarte kat kijkt snoeihard terug.



Dan ziet de zwarte kat iets aan zijn rechterkant. Maar Bokkie kent de regels van het spel en ziet niet geheel toevallig ook iets aan zijn rechterkant.



De zwarte kat probeert zijn meest dodelijke blik uit. De Blik Van Duizend Draken En Mistige Bergtoppen.



Dan speelt Bokkie zijn troef uit en trakteert de zwarte kat op de blik die maar weinig katten beheersen en waarvoor je een jarenlange training nodig hebt: De Blik Van Het Snijdend Verlangen En Stukjes Rosbief In De Hete Zon.

Zie de schrik in de opengesperde ogen van het zwarte poesje. Hij weet niet wat hem overkomt.



En de zwarte kat smeert hem met zijn staart tussen zijn benen. Bokkie begeleidt hem met zijn blik nog even de straat uit. Dan draait Bokkie zich naar mij om en zegt: "Maak je even een mooie foto van mij? En denk eraan, het is nog steeds De Maand Van De Onbewerkte Foto, dus doe je best."



Niet veel later verlaat ik het huis en koop twee bundels van Boudewijn Büch en eentje van John Irving. En dat op een zondag en dat voor €4,50!