De Laatste Hand Is Aan Het Archief Gelegd

Misschien hadden jullie het recentelijk al ergens op deze site tussen de regels gelezen, maar viavia en door middel van heb ik verschillende dozen, pakjes en albums met foto´s van vroeger in handen gekregen. Dus nam ik de scanner van mijn werk mee naar huis en begon het proces van het digitaliseren van het verleden. Het opslaan van herinneringen in bits en bytes. Wazige tijden scherper maken, de kleuren verzadigen en het contrast verhogen bij tijden waar James Taylor dit liedje voor scheen te hebben geschreven.

En dan zit je naar een foto te kijken waar een hele groep op staat, waarvan er nu nog maar twee leven. Of klassenfoto´s van vroeger, waarbij die jongen met die flaporen nu kinderarts is, die jongen met die brede grijns in het buitenland vecht en dat magere meisje tegenwoordig een moeder is van drie.

Ik ben nu klaar met al die foto´s. Ik heb er al een handjevol op deze site geplaatst en ook het logje over tevreden zijn met je uiterlijk no matter what kwam voort uit het doorspitten van die oude herinneringen. Ze staan op de harde schijf, keurig op een rijtje, scherp en verzadigd in nullen en enen, geduldig te wachten op een ander melancholisch moment in de toekomst.

Maar voordat ik de sleutel in het slot van het digitale archief steek en met een ferme beweging al die herinneringen de tijdelijke vergetelheid in draai, hier nog een paar voor mij opmerkelijke momenten in de tijd.

Ruim veertig kilo Berner Sennen, op dit moment zes jaar en naast mij liggend op de bank, begint ooit als klein balletje zwart wit en bruin.



Een totaal vergeten foto van mijzelf en Cone, liggend op een kunstmatig strand op Tenerife. Hé Cone, die vriendschap gaat ook alweer een tijdje mee en wat ben je asociaal bruin.



Mickey de kat die zo ongeveer allesbehalve in mijn armen wilde zijn op het moment dat deze foto genomen werd. Toen Mickey overleed woonde ik al niet meer thuis en kreeg ik een sms van mijn moeder die wel wilde bellen maar niet wist hoe met haar mobiele telefoon.

''mickey.is.dood.het.ging.heel.rustig''



Een jaartje of zestien en alles was film voor en film na. Gastrecensent op het Nederlands Filmfestival, het interviewen van buitenlandse regisseurs bij Cinekid, workshops over netstyling, gesprekken met IDTV over een pilot voor een televisieserie en op de foto met Jeff Daniels, de acteur uit onder andere Dumb and Dumber en Speed.



En deze foto, nou ja, die heeft denk ik helemaal geen commentaar nodig.