Een klein, onnozel logje over de mensen die we onderweg kwijtraken en de herinneringen die zij achterlieten

Do you one day look up to see your innocence fall,
From a twelve storey window, to the concrete below,
It was all such a long time ago.

Terwijl ik die zinnen hoor in een liedje van David Ford moet ik opeens aan jou denken en aan het verdriet waar je mee liep en aan de keuze die je hebt gemaakt. Er zijn maar weinig mensen in het leven waar ik alleen goede herinneringen aan heb, maar jij bent er een van.

Je bent het kind van de zus van mijn vader en als we vroeger op verjaardagen bij jullie kwamen was je altijd in voor een avontuur of een andere spannende belevenis. Zo gingen we achter jullie huis zoeken naar kikkervisjes en toen verbaasde je mij en mijn broer door je broek uit te trekken en in je onderbroek in het slootje te gaan staan. Daarmee werd je een van de eerste meisjes die ik in een onderbroek zag op een leeftijd dat ik er zelf absoluut nooit aan zou denken om mijn broek naar beneden te doen waar een ander bij was. Maar het kon jou niks schelen, je maakte er niks raars van en zodoende kon het ons ook al snel niks schelen en konden we op kikkervisjesjacht.

Of die keer dat ik bij jou achter op de fiets mocht en we samen naar de kroeg gingen en jij patat voor ons bestelde. Ik was erg van je onder de indruk toen je tegen de vervelende man achter de bar zei dat hij een snor had waar je vlechtjes in kon draaien. Had hij maar geen commentaar moeten leveren op je stekelige punkhaar.

Of dat we samen met een paar van je grote vrienden het hek van een openluchtbad forceerden en ons settelden op heerlijke luchtbedden en over het halfbevroren water keken. Achteraf gezien stelde het maar weinig voor, maar destijds vond ik het magisch en voelde ik mij stoer en straatwijs. Later mocht ik zelfs in jouw kamer spelen zonder dat je mij in de gaten hield en zodoende kon ik je saxofoon uitproberen (dat zal vast niet opgevallen zijn) en kon ik kijken naar de vele posters die je had van The Cure en Bob Geldof.

Maar toen ik dacht dat ik groot werd, was jij het al en het leven bleek niet zo'n groot avontuur te zijn als waar jij op had gehoopt. Je kwam mannen tegen die je meenamen naar hun bed of naar hun geboorteland en waar jij liefde zag, voelden zij lust en hoe vaker je dit meemaakte, hoe minder er overbleef van dat meisje dat mij achterop de fiets mee had genomen naar de kroeg. Dat meisje dat voor mij een luchtbed had gepakt zodat ik erop kon liggen aan de rand van een zwembad in het midden van de winter.

Mijn moeder en ik waren alleen thuis en Tante Annie kwam langs en niet veel later stond mijn moeder huilend onderaan de trap om mij te roepen en te vertellen dat je er niet meer was. Dat je dood was gegaan.

Op je begrafenis speelden ze Fragile van Sting omdat je broer en zus die cd in je stereo hadden gevonden. Ik weet er nu niet veel meer van, maar elke keer als ik dat nummer hoor denk ik aan jou.

Een paar maanden na je dood kwam ik een oud buurmeisje tegen die in een grote stad studeerde. We vertelden aan elkaar wat we allemaal hadden meegemaakt en het buurmeisje vertelde dat ze in de trein had gezeten op weg naar school toen ze buiten en van veraf een jonge vrouw naar het spoor had zien rennen. Iets later werd de trein gestopt en het duurde nog lang voordat het buurmeisje op school was. Ik vroeg aan haar wanneer dat was gebeurd en toen ik het hoorde wist ik genoeg. Vreemd genoeg zei ik niks.

If blood will flow when flesh and steel are one
Drying in the colour of the evening sun
Tomorrow's rain will wash the stains away
But something in our minds will always stay
Perhaps this final act was meant
To clinch a lifetime's argument
That nothing comes from violence and nothing ever could
For all those born beneath an angry star
Lest we forget how fragile we are