Ik Loop Altijd Rond In Oude Kleren

In de Hoofdstraat van Apeldoorn zit een smoezelige man met een gitaar op een bankje recht tegenover Het Kruidvat 'Sinterklaas Is Jarig' te zingen, af en toe een slokje nemend van zijn halve literblik Best Bier. Ik kom hierdoor niet echt in de stemming voor de festiviteiten van december. En ik ben al niet echt in de stemming.

Een korte uitleg is wellicht gewenst. Zie, ik kan namelijk niet zo goed kleren kopen. Meestal eindigt mijn via dolorosa met twee zakken kleren, allemaal zwart of grijstint, waarvan ik in de eerste week een halve zak verkeerd was, een andere halve zak weer terugbreng en de rest simpelweg nooit draag.

U snapt het al: Ik Loop Altijd Rond In Oude Kleren.

Neem nu vanmiddag. Vlak bij de Zingende Zuiplap zit een winkel gezellig alles in de Kerstuitverkoop te gooien. Ik stap er naar binnen en na zo'n twee minuten opgelaten rondgelopen te hebben (want véél te klein zaakje en drie man personeel ingeschakeld om mij glimlachend doch uiterst behoedzaam in de gaten te houden -want Man Met Oude Kleren-) pak ik een vest en loop naar de paskamers.

Daar neem ik geheel onwetend een hokje naast een hokje waar een verstandelijk gehandicapte een trui krijgt aangemeten door zijn bejaarde moeder. Nu heb ik niks tegen verstandelijk gehandicapten (sommige van mijn beste vrienden zijn...), maar het maakt het passen van het vest tot een Speciale Ervaring. Daarover gaan we niet verder.

De broek. Ja, ik had een broek gezien in een andere zaak. Een vrij hippe zaak (uiteraard) waar tot mijn verbazing een grijze dame op leeftijd achter de balie stond. Zo eentje met zo'n half brilletje aan een scartkabeltje om haar nek. En als je het plaatje nu nog niet compleet hebt: zo eentje die haar kin naar beneden drukt en dan óver dat halve brilletje naar je gaat kijken als je iets vraagt. Ik wees haar op een mooie lichte spijkerbroek op de schappen en vroeg hoe het zat met de pijpen van de broek.

"Pijpen?" riep ze luid door de winkel. Ongemakkelijk kijk ik om mij heen. Omdat ik zo'n keurige jongeman ben, liet ik een eventuele dubbelzinnige opmerking links liggen en legde ik haar uit dat ik een hekel heb aan van die strakke broekspijpen die je nauwelijks over je schoenen krijgt. Ik vertelde haar dat ik daar altijd op let als ik broeken koop en dat de broek die ik nú aanhad precies de juiste soort pijpen had. Stel je mijn verbazing eens voor toen de grijze dame door haar knieën ging om met een paar ferme rukken mijn linkerbroekspijp te controleren. Zie je het voor je? Frank met muts op en lange winterjas aan die in het midden van een kledingwinkel staat terwijl zijn linkerbeen gedurende enkele seconden ritmisch van en op de grond wordt getapt door een dame met een half brilletje? Nevermind.

Eenmaal weer op de Hoofdstraat en mét tas met nieuwe kledingstukken loop ik langs de zingende man tegenover Het Kruidvat en ben voor een kort moment in tweestrijd over de vraag of ik de man wel of niet een beetje kleingeld moet geven voor zijn armzalige gitaarspel. Dan komt er een man met een lange, donkere jas aan op mij af die vraagt of ik misschien een minuutje over heb voor een geweldige aanbieding van een nieuw tijdschrift. Terwijl ik de man probeer af te schudden (wat moeilijker dan vroeger blijkt te zijn) hoor ik de zwerver weer eens uithalen:

Sinterklaas is jarig!

'k Zet mijn schoen vast klaar.

Wellicht dat hij hem vol doet met,

ja wist ik het maar.

Ik denk: bier?