Toen Ho Chi Minhstad Nog Saigon Was

En toen hij begon te lezen over de val van de Tai Son broers in het Vietnam van 1772 gedurende de naar hun vernoemde rebellie, zag hij nog net vanuit zijn ooghoek hoe zij vanaf haar punt van de woonkamerbank troosteloos naar hem zat te staren.

'Wat is er, lieverd?'

'Ik weet het niet,' haalde ze haar schouders op. 'Ik heb het weer een beetje.'

Hij legde het Vietnam uit de achttiende eeuw met de kaft naar boven op de leuning en sloeg zijn armen over elkaar.

'Waar heb je last van?'

Ze keek hem aan, leek te twijfelen, maar zette toen door. 'Gewoon, ik zou ook mijn schoen wel weer eens willen zetten.'

Hij keek verbaasd naar haar en schudde toen glimlachend zijn hoofd. 'Dat is toch snel opgelost,' zei hij, 'als jij nu morgenavond je schoen zet, bij de kachel en niet vergeet om een liedje te zingen voor de Sint, dan zit er donderdag misschien wel wat in je schoentje.'

Haar stem schoot uit. 'Doe toch niet altijd zo onnozel, Mark! Ik weet wel hoe dat gaat. Dan ga jij weer naar de drogist, koopt daar een duur luchtje en doet dat in mijn schoen. Dat bedoel ik helemaal niet.'

'Wat bedoel je dan?'

'Ik zou gewoon mijn schoen weer eens echt willen zetten en dan echt denken dat Sinterklaas er wat in heeft gestopt.'

Verbijsterd keek hij haar aan. 'Maar lieverd, Sinte.., ik bedoel, da..'

'Wanneer ben ik zo geworden, Mark? Jij doet een dure parfum in mijn schoen en ik zie twee volle zakken met boodschappen die we niet hebben gekocht.

Maar dat niet alleen. Als ik jarig ben en ik ga van mijn werk naar huis moet ik opschieten omdat ik de komkommers en kaas nog moet snijden voor een huis vol volvretende visite die ik die avond voor mijn verjaardag krijg. En als ik de auto voltank bij het benzinestation koop ik die lekkere chocoladereep in die mooie glimmende verpakking niet omdat ik er een dikke reet van krijg!'

'...'

'Ik ben oud, Mark! Een oud wijf! Alle magie is weg en ik verzuip in de winkelbonnetjes en vuile was.'

'Meisje, meisje, kom jij eens even hier.'

Ze kroop naar zijn kant van de bank en schoof tegen hem aan. Hij pakte het kleed dat onder de bank lag en gooide dat over haar heen.

'Nou nou, ssst, ssst,' fluisterde hij. Van haar was alleen nog een plukje haar te zien. Nu ontstond er het gevoel dat bij haar verloren was gegaan.

Hij las over de Vermouth-zippende en baquette-snaaiende inwoners van de door de Fransen gekoloniseerde Ho Chi Minh City, destijds nog bekend onder de naam Saigon.

Na een minuutje of vijf van rustig lezen kwam er een geluidje onder de deken vandaan. Het klonk als 'Chanel'.