Zomaar

Op de kast van de meester ligt het boek over kinderen met een handicap opengeslagen op bladzijde 21. Op die bladzijde staat een plaatje van een meisje met een extreem slecht gezichtsvermogen. Met behulp van een verrekijkerachtig brilletje zit ze op de bank naar de televisie te kijken. Het boek is een tijdje geleden besproken, toen de meester het had over 'anders zijn'.



De meester zit aan zijn bureau met een handjevol kinderen om zich heen de tekst te lezen die bij een grote foto staat over Filipijnse zwerfkinderen. Het is het laatste kwartier van de middag en de kinderen mogen iets voor zichzelf doen. Een paar meter bij de meester vandaan vinden twee meisjes het opengeslagen boek met het slechtziende meisje.

Een van de meisjes ziet het vreemde brilletje en begint hardop te lachen. Het andere meisje spreekt haar daar op ferme toon over aan.

"Daar mag je niet om lachen. Zij kan daar ook niets aan doen, dat ze zomaar gek is geworden!"

Het groepje bij de meester vraagt zich stilzwijgend af wat de meester opeens zo grappig vindt aan die Filipijnse zwerfkinderen.