Bij Het Licht van Mijn Eigen Glimlach

Het is donker buiten nadat de zon met een moedeloze zucht een tijdje terug haar laatste paar stralen naar binnen heeft geroepen. Op de hoek van het station staat Stanley Turrentine half uit de regen weggedoken een nummer van Coltrane te spelen, maar er zijn er maar weinig die er acht op slaan. De straatlantaarns knipperen aan en ik loop over de oranjereflecterende tegels van de stoep. Voor mij loopt een oudere vrouw met misplaatste make-up op in een lange jas en een hoed langzaam over straat. Ik kijk naar het jongetje van een jaar of elf dat naast mij loopt. Ik ben het zelf. Hij pakt mijn hand vast en door de regen kijken we alletwee naar de vrouw voor ons. Ze is duidelijk in de war, maar probeert dit niet te laten merken. Dan speelt Turrentine een valse noot, bewust of onbewust en draait de vrouw zich even om naar mij. Ik glimlach naar haar, maar ze ziet het niet. Ik loop weer alleen, maar mijn hand voelt nog warm aan.