The Construction Worker's Buttcrack Blues

Schandalig is het. Aanstellerig ook. Meer welbespraakte mensen zouden spreken over een blamage of ridicuul schrijverijtje. En eigenlijk ben je het met ze eens.

Want daar zit je dan op je Klippanbankje in je gehuurde woonkamertje een beetje routineus te tikken op je Logitech-toetsenbordje die via een niet zo logisch snoertje verbonden is met je universitaire uitverkoop-laptopje. En terwijl je jezelf best een fatsoenlijke working class prak voor kan zetten heb je toch weer die slijmerige no meat or fish opwarmlasagne van de Super voor je neus gezet. En dankbaar naar binnen gekaggeld. Met ijsbergsla en appelmoes.

Daar zit je dan jongen, kijk maar eens goed naar jezelf. Met je Redfield Jamison zelfmoordboekje in je ene hand en je c-1000 appelsapje in de andere. Alsjeblieft. Met dan Hennestruitje dat elke keer omhoog schuift aan de achterkant waardoor dat Hemaboxershortje weer eens ongewild blauw/wit de omgeving toegrijnst.

En dat computertje (250 euro voor een stukje gedateerd Russische maffiatechniek), dat computertje dat er weer eens mee uitscheet omdat dat provisorische Usb-kabeltje voor het internet tot op zijn binnenste draden open ligt.

En dat je dan half onder je Klippanbankje moet kruipen om de verbinding weer tot stand te brengen en dat je voelt dat je spijkerbroek half over je ass schuift en dat je blij bent dat er niemand in je omgeving is behalve een meurende chagrijnige ex-straatkat en dat je dan vijf minuten later een hele hoop onzin aan het intypen bent omdat je een leuke titel voor een stukje bedacht, maar niet wist wat er voor een tekst bij hoorde.

Chove, chove, chove, chuva zingt Sergio Mendes op de radio en zo kennen we er nog wel een paar.