De Zee en Duizend Meisjes

Ik geef les. Ik kan niet goed uitleggen waarom mij dat een goed gevoel geeft. Vaak ben ik onder de indruk van de verantwoordelijkheid van mijn beroep en de ongeïnteresseerde achteloosheid waarmee veel van mijn collega's (collega's in ruime zin) het ene na het andere nutteloze feit op de aan hun toevertrouwde kinderen afvuren. Goed, ik ben amper begonnen met het schrijven van dit stukje en ik dwaal nu al hopeloos af. Press rewind.

Elke werkdag begin ik met een groet aan de kinderen. Zij groeten dan terug. Het is een enigzins geforceerd iets, dat groeten omdat het van de meester moet. Maar ik heb het graag zo. Eerst elkaar een goede dag wensen, dan pas nieuwe kleren laten zien, vertellen wie er allemaal jarig zijn en wat je gisteren allemaal voor avonturen hebt beleefd. Ook vertel ik elke ochtend wat voor datum het is. Soms ga ik hierover door en laat ik de dagen, maanden en jaartallen passeren. En vertel ik er wat over (het is verbazingwekkend hoeveel volwassenen de maanden van het jaar met een hoofdletter schrijven).

Het is de bedoeling dat ik de stof bij de kinderen in een groter geheel weet te plaatsen. Dat ik ergens in hun hoofden een kapstok weet te vinden waar ik de feiten aan kan ophangen. Daarom zeg ik wel eens tegen de kinderen het volgende; vandaag is het dinsdag 5 september 2007 en het is nu, eens kijken, negen uur 's ochtends. Nu komt het bijzondere, nóóit zal het nóg een keer dinsdag 5 september 2007, 9 uur 's ochtends zijn. Dit is de eerste keer ooit en het zal ook de laatste keer zijn. Soms steekt er dan eentje zijn of haar vinger omhoog en merkt op dat het over een paar jaar ook dinsdag 5 september, 9 uur 's ochtends zal zijn. En dan merkt een ander op dat het dan niet het jaar 2007 zal zijn. Enzovoorts.

Vandaag is het maandag 31 december 2007. De laatste dag van het jaar. Ik sta in de keuken en voor het keukenraam zit een hor. Zodat het raam open kan zonder dat de kat erdoor naar buiten gaat. Ik sta vaak voor dit raam naar buiten te kijken. Vanwege de hor zien de meeste mensen mij niet, maar ik hun wel. Dan kijk ik naar de mensen die voorbij rijden in de auto of op de fiets of lopend. Veel hebben een bos bloemen in hun handen, dat komt omdat ik iets naast een bloemenzaak woon. Er loopt een gezinnetje voorbij. Moeder heeft een van haar kinderen bij de hand en vader loopt met een bezorgd kijkend hondje. Ik vind het een dapper klein hondje, de mijne (verre van klein) ligt al een tijdje onder de tafel. Een jongetje van een jaar of zes met veel te lang haar zit met een stok in de struiken voor mijn raam te porren. Ik stel me voor dat hij zich voorstelt dat de stok een zwaard is en de struiken een buitenaardse bedreiging. Dan, tot onze verbazing, ziet hij mij. Zijn stok blijft in de lucht hangen. Zonder uitdrukking kijken we elkaar aan en dan loopt hij door.

Het is de laatste dag van het jaar en terwijl ik dat denk hoor ik de volgende tekst op de radio.

I believe in the Kingdom Come
When all the colors will bleed into one
Well, yes I'm still running
But I still haven't found what I'm looking for.

Morgen is de supermarkt gesloten. En ik weet niet of ik het ga redden met de koffiefilters. Ik kan maar beter even naar de meisjes van de C1000 gaan. Die kunnen mij daar vast wel bij helpen.

Tot volgend jaar.