Denken

Aan de jongens op het schoolplein die bekend stonden als de gevaarlijke jongens van school die iedereen op het bankje sommeerden weg te gaan en dat ik de enige was die bleef zitten wat mij een naald in mijn been en een bloedvlek in mijn spijkerbroek opleverde, maar toen ik terug liep naar mijn groepje dat verderop nerveus weer was samengeklonterd werden er die dag zeer zeker geen grappen over mij gemaakt.

Aan het zomerkamp in de Franse Ardennen waar wij, zestienjarige jongens en meiden, met het zweet op onze voorhoofden en de striemen in onze handen een vlot bij elkaar hadden gebouwd en daarmee de snelstromende rivier afdreven waarbij Ruben zijn rug openhaalde aan de stenen op de rivierbodem en dat later die dag dat dunne meisje met dat verbijsterend mooie gezicht haar been brak met het mountainbiken en dat ik haar een stuk mocht dragen en dat ik door haar geweldige geur en de bezorgde manier waarop ze mij vasthield zelf zowat door mijn knieën ging.

Aan de schooldirecteur die mij een bijbeltekst had gegeven met de opdracht om deze uit mijn hoofd te leren zodat ik de woorden uit kon spreken tijdens de jaarlijkse kerstviering in de kerk waar alle kinderen met hun ouders zouden zitten en dat toen de dag kwam ik alle tekst kwijt was tot het moment dat ik voor de menigte stond en de zaal zweeg en iedereen keek en ik mijn handen vouwde, mijn ogen sloot en in één welluidende stroom de complete tekst door de zaal strooide en dat ik daarna mijn ogen opendeed en de directeur zag glimlachen.

Dat we jong waren, maar dachten dat we oud waren en dat alles veranderde en dat we er zelf te dichtbij stonden zodat we het geeneens doorhadden tot we daadwerkelijk ouder werden en dat we het toen eindelijk begonnen te missen.

Toen we het niet meer hadden.