Met Een Glimlach Verdween Ze Achter De Vaderlandse Geschiedenis

Het is Kerst in de binnenstad van Apeldoorn. Dat kun je goed zien aan de guirlandes die over de drukbevolkte straten hangen en aan de rode loper die over de gehele Korenstraat uitgerold ligt. De zigeuners die normaal met hun accordeons en violen liedjes uit hun geboortestreek brengen, spelen nu Jingle Bells en White Christmas. Wel met een Slavisch ondertoontje. Ze knikken vriendelijk naar mij terwijl ik ze voorbijloop en aan hun geopende vioolkoffer te zien moeten ze vanmiddag nog even flink doorknikken.

In de boekenzaak (where else?) blader ik door de nieuwe roman van Moses Isegawa als ik bij het schap met geschenkenboekjes een jonge vrouw naar mij zie kijken. Onbewust registreer ik haar blik en zet Isegawa weer terug tussen Hella Haasse en Arthur Japin. Niet dat het boek niet goed is, maar na de kindsoldaten van Dave Eggers denk ik niet dat ik een betere over dit onderwerp tegenkom. Voorlopig.

Als een soort van vriendendienst blader ik verveeld door het thrillertje van Joe Hill. Het is de zoon van Stephen King en Stephen en ik hebben samen al veel spannende, verontrustende, mooie en ontroerende momenten meegemaakt. Verderop bij de reisboeken staat diezelfde vrouw weer naar mij te kijken. Ditmaal glimlacht ze er zelfs bij. Opeens (en dit is heel typisch Frank) vind ik de manier waarop Joe Hill zijn zinnen samenstelt erg boeiend. Het gebeurt niet vaak dat een vrouw openlijk de jacht op mij opent (eigenlijk gebeurt dit vrijwel dagelijks, maar ben ik veel te bescheiden om dat hier te melden) en weet ik niet goed wat ik ermee aan moet.

Voorzichtig tuur ik langs de Sacha Peperdisplay en zie dat de vrouw wederom naar mij glimlacht. Dan verdwijnt ze achter de Vaderlandse Geschiedenis en dat is de laatste keer dat ik haar zie.

Eenmaal buiten stuit ik op een vreemde situatie. Voor mij lopen een man, zijn vrouw en hun dochtertje. De man is schijnbaar geïrriteerd en smijt zo het plastic tasje met bananen en mandarijnen naar zijn dochtertje. De vrouw begint te schelden (al lijkt het meer alsof ze het voor de verbijsterende omgeving doet dan uit woede richting haar man) en het dochtertje (een jaar of tien) kijkt beschaamd om zich heen. De mandarijnen rollen nog steeds over de straat. Tegen de tijd dat ik de vrouw en haar kind passeer is het fruit terug in de tas en is de man al enkele honderden meters verder. Het meisje heeft een zenuwtrekje om haar mond waardoor ze om de paar seconden haar lippen in een grijns trekt. Neem haar dat met zo'n vader maar eens kwalijk. Als hij haar al op straat fruit naar haar hoofd werpt, wat zal hij dan in de beslotenheid van hun woning doen? Ik sla de hoek om en zie ze niet meer, maar voel ze nog wel.

Vlak bij huis staat mijn Guineese bovenbuurman samen met een vriend aan een fiets te morrelen. Hij heeft een hele diepe lach die ik inmiddels uit duizenden herken (ik woon in een huisje met weinig geluidsdemping). Hij begroet mij en ik begroet hem. Terwijl ik de deur achter mij dicht doe hoor ik hem weer hard lachen. Ik wens dat ik zo vaak en zo oprecht kan lachen.

Maar dat kan ik niet.
Nooit gekund ook.