Oh, What A Marvelous Night For A Raindance!

Iemand die verdacht veel op mij lijkt kwam vandaag op het absurde idee om met de fiets naar de supermarkt te gaan. Dit is tevens iemand die sinds kort een proefabonnement op een krant heeft en vanmorgen onder het eten van een volkorenboterham (zo eentje met halve pinda's erin) er twee uur over heeft gedaan om van de eerste tot aan de laatste pagina te komen. Daarbij alles las, behalve de weersvoorspelling.

Dat is handig als iemand je vraagt naar de gemiddelde mening van de Nederlander over 'onze jongens' in Uruzgan, de onvolledige informatie omtrent de dood van het Maasmeisje of het inmiddels toegegeven playbacken van de Amerikaanse Prittstift Dolly Parton vorig jaar in Zwolle.

Deze kennis voelt behoorlijk tweedehands aan als de regen je vastberaden in je gezicht mept en je vanwege de heftige windstoten je best moet doen om je oude omafiets niet in het Apeldoorns Kanaal te rijden.

En waarom kwam de malloot uit de eerste zin van dit stukje met het advies om naar de supermarkt nabij de straat waar je bent opgegroeid te gaan? Wat zeker twintig minuten fietsen is vanaf de A-straat.

En terwijl je helemaal niet van plan bent om naar je ouders te gaan, kom je bij het stoplicht één van je broers tegen die wél van plan is om naar je ouders te gaan. En vertel hem dan maar eens dat je op dat moment verregend bij een stoplicht staat omdat je dubbelganger op het idee kwam om een stukje te gaan fietsen. Braaf fiets je dus met hem mee, alsof je de hele avond al van plan was om boerenkool bij vader en moeder te gaan eten, gevolgd door twee koppen koffie en een stuk ambachtelijke peer-appeltaart. En dan eet je nog tien minuten eerder dan de rest ook, omdat je moeder inmiddels met vallen en opstaan heeft geleerd dat jij niet van plan bent om 'om de stukjes spek heen te eten.'

Later fiets je weer naar huis, maar de regen is nu echt in tweeliterflessen naar beneden aan het vallen. En de wind snoeit zo hard over de verlaten straten dat je genoodzaakt bent een omweg door een woonwijk te nemen omdat je anders midden op straat zal belanden, face-first op het beton en met een gescheurde zak kattenbakkorrels om het bloed uit je hoofdwond van het wegdek te absorberen.

En zo fiets je door de lange Kruizemuntstraat en daarmee je verleden in.

Je komt langs het huis waar vroeger het basisschoollulletje Ferdinand woonde, in een arbeidershuisje en met een hond genaamd Speedy. Je weet nog precies hoe zijn moeder er destijds uitzag omdat zij je een beetje aan je eigen moeder deed denken. Zij was schoonmaakster (net als je eigen moeder) en deed altijd leuke dingen met haar gezin, al was zij niet in staat om haar kinderen humor mee te geven en veroordeelde daar Ferdinand mee tot acht jaar pesterijen op het schoolplein. Dat ze hun hond Speedy hadden genoemd is iets wat mij tot op de dag van vandaag met mededogen vult, al kan ik de woorden niet vinden om dit uit te leggen. Ferdinand heb ik nooit meer gezien, Speedy is ongetwijfeld dood.

Dan rijd ik langs het huis van Barry die zich altijd schaamde het neefje van Ferdi te zijn. Barry's ouders hadden een audiobedrijf dat hij tegenwoordig zelf runt op hét uitgaansplein van Apeldoorn. Ik was eens bij hem thuis toen hij een ongelofelijke ruzie kreeg met zijn moeder. Terwijl ik langs hun oude woonkamerraam rijd hoor ik weer de schelle klap die Barry's wang maakte toen zijn moeder's vlakke hand er met een rotvaart tegenaan knalde. Daarna draaide ze zich om naar mij en vroeg of ik misschien naar huis wilde gaan. Dat wilde ik wel. Barry kwam de volgende dag niet naar school.

Thuis haal ik mijn fietstassen leeg. Boodschappen, maar ook de twee fotoboeken die ik vanmiddag heb gekocht. Ik kreeg er een fikse korting op bij de kassa. Waarom weet ik niet, maar het leek me beter om er niet naar te vragen. De boeken zijn droog gebleven ondanks het gierende stormgeweld buiten. En dat is goed, want vooral het boek van Bojan Brecelj is geweldig.
Handschoenen uit, muts af, natte jas uit, schoenen uit, broek uit.

En nu? In mijn boxershort een stukje schrijven voor op mijn site. Natuurlijk.