Breekbaar Meisje

Vlakbij de bushalte heeft iemand ondanks de constante regenstroom een slaapkamerraam op een kier gezet waar de zachtwitte gordijnen gebruik van maken door er rusteloos heen en weer te deinen. Onderbroken door de auto's die met haast richting huis rijden, hoor ik stukken van een pianocompositie uit het raam komen. Af en toe stopt de muziek en begint het weer overnieuw om vervolgens op hetzelfde punt weer te stranden.

Net op het moment dat mijn mobiele telefoon eindelijk (en veel te laat) van zich laat horen, gaat er een vrouw naast me zitten. Terwijl ik een gesprek aanneem dat ik eigenlijk helemaal niet wil aannemen en zinnen zeg die ik eigenlijk helemaal niet wil zeggen, zie ik hoe de vrouw haar best doet om niet te laten merken dat ze het gesprek aan het volgen is. Maar de regen komt nu hard naar beneden en de bushalte is krap, dus noodgedwongen staat ze dicht naast me. Ze heeft het ongetwijfeld gemerkt dat ik midden in een zin stop, verbaasd (maar toch ook niet) naar mijn telefoon kijk en het toestel vervolgens weer in mijn jaszak doe.

Langzaam adem ik uit en probeer te luisteren naar de pianomuziek, wat nu moeilijker is omdat het steeds heftiger is gaan regenen. "Wees je wel lief voor haar," zegt de vrouw naast me opeens, "ze klinkt als een breekbaar meisje."

Drie uur later stopt het met regenen en weet ik opeens waar ik de pianomelodie van ken.