Luister Naar Uw Innerlijke Nigger

Terug naar de les. We hebben allemaal de laatste tijd deze site gelezen. Maar de vraag is: wat hebben we ervan geleerd? Nou? Precies. Dat Frank een nieuwe Ipod heeft en dat hij een goedkoop apparaatje heeft gekocht waarmee hij zijn Ipod op de autoradio kan aansluiten. En dat is fijn, want een cd-speler heeft hij nooit gehad in deze auto en de radio is (in tegenstelling tot 's ochtends) lauwe bagger in de middag, (op Veronica waagt een groepje koffiefilterachtige mannen het nog om anno 2008 ondeugende Limericks te doen).

Dus rijd ik vier van de vijf werkdagen in volkomen stilte de vijfendertig minuten van Harderwijk terug naar Apeldoorn.

Maar nu dus niet meer. Zo was ik vanmiddag nog bij Robert Cray en stonden we samen in zijn woonkamer te luisteren hoe het echtpaar in het huis naast de zijne ruzie maakten en keken we elkaar schaapachtig aan toen de buurvrouw wanhopig Robert's naam riep tegen haar echtgenoot. Even later sloeg de deur hard dicht en zei ik tegen Robert ga nou even naar haar toe, maar Robert zei wat kan ik doen? en liet het daarbij. Toen reed ik in de buurt van Speuld en zag ik de schapen dicht bij elkaar staan.

Bij de tweede rotonde, vlakbij de heide, kwam Mick Hucknall van Simply Red naast me zitten en vertelde mij dat als ik hem nu nog niet kende, ik hem ook nooit zou leren kennen. Vervolgens wees hij naar het verkeersbord met het springende hertje en drong erop aan dat ik mijn snelheid terug zou nemen. Wat ik dan maar deed.

Bij de weg naar Uddel bracht Itzhak Perlman mij naar een Joods dorpje in de winter. Nu ben ik niet zo'n sentimenteel type, maar als die man zijn viool aan het woord laat, doet hij alle stemmen verstommen. Vergeet de uitdrukkingen, spreekwoordelijke gezegdes en Hollandse zegswijzes die je vroeger op de basisschool hebt geleerd, ze verbleken allemaal bij de taal die Perlman met zijn fijnbesnaarde instrument spreekt.

Rotonde bij Milligen en daar zit zowaar een van de laatst overgebleven jeugdzonden op de achterbank. Via de binnenspiegel zie ik dat ze uitdagend naar me zit te grijnzen, haar shirt bijzonder laag uitgesneden. Ach ja, een dame is Foxy Brown nooit geweest. Foxy Brown, The Ill Nana, die met haar vieze teksten en vette beats nooit helemaal uit mijn gedachten is verdwenen. Ik hield en hou helemaal niet van die muziek, maar Foxy is anders. Die zingt het zo leuk, al dat genigger, platinum pussy en fuck me this and that. Ik weet het niet, ik luister ernaar. Het is vast de nigger in mij.

Thuis.
Koffie!