On My Mark

Man ó man, wat stonden er een paar prachtige traktaties op jullie te wachten. Zo had ik jullie mee willen nemen naar Cat Power. Ik ken dat grietje namelijk. High as a kite, maar zeker de moeite waard. Leuke muziek ook nog. Ze zat al in de trein (pijnlijk), maar ik heb 'r afgebeld. Ze had er wel begrip voor, de skat. Zong nog een liedje voor me ook. Ze zou niet alleen komen. Onderweg waren ook Erskine Hawkins, Grover Washington Jr en Saskia Laroo. Geen van allen vonden ze het erg om een ander keertje langs te komen. Ik zeg je, wat wil een mens nog meer met zulke vrienden? Alleen jammer voor jullie. Ik had ze graag voor willen stellen en ze dátgene laten doen wat ze altijd graag voor mij doen. Als een soort van cadeautje, zeg maar. Maar ik kan dat nu dus niet.

Ik had jullie zoveel meer willen laten zien en horen. Mooie, spannende, enge droevige verhalen over bijvoorbeeld Een Boek In Wording, De Zaterdagochtend van De Melkman (thanks D), de internationale poster awards, Heath Ledger en dat ik vierendertig minuten even oud was als hij, The Masturbation Emphasis en hoe dat de hele tijd verkeerd werd uitgesproken, de bindende factor tussen Jezus, Boeddha en Mohammed (en mijn plaats in dat rijtje), het verhaal van Nasi Goreng Boemboe en Manon achter de Kassa en nog veel, véél meer.

Gaat alleen niet gebeuren.

De rapporten gaan namelijk aan het einde van de week met de kinderen mee. En een rapport is niet zomaar een lauwe verzameling met cijfertjes en/of 5-schaal vinkjes. Oh nee, dacht je dat? Hahaha, sloeber toch. Een rapport is een Twee-x-per-jaarlijks Meesterwerk. Het is het Ongehoorde Magnum Opus van een Onderwijzer. Het is het didactische equivalent van Dante Alighieri's La Divina Commedia, van Tolkien's The Lord Of The Rings, van John Milton's Paradise Lost!

Laat me met rust! Er Moet Beoordeeld Worden. Ik moet opletten. Dat deed ik namelijk niet altijd. En dan krijg je dit: