Passerende Werelden Aan De Horizon

Als je jezelf zoals ik (contrary to public belief) redelijk vaak begeeft in vrouwelijk gezelschap, dan lees je wel eens een zogenaamd vrouwelijk boek. Als je dan ook nog een onverzadigbare boekenworm bent, dan is de kans groot dat je in bovenstaand gezelschap en bij gebrek aan eigen leesmateriaal een greep doet naar autobiografische chicklit. Je weet wel, die arenaboeken over vrouwen met een vrouwonvriendelijke sluier in een vrouwonvriendelijk land met een vrouwonvriendelijke echtgenoot. Of vrouwen die trouwen met een exotische man (hij was zo lief) die na een paar jaren huwelijkse bliss het spaarboekje en de kinderen in de koffer propt en vertrekt naar het vrouwonvriendelijke land van vrouwonvriendelijke geboorte.

Nu zul je wel denken dat dit stukje gaat over die boeken en die vrouwen. Nee dus. De bedoeling was eigenlijk om iets over Uri Geller te schrijven en hoe hij gisteren bij Pauw en Witteman een behoorlijk armzalige poging deed om mij van het roken af te helpen (ik rook gemiddeld één sigaret per maand). Toen Uri de verborgen tekening uit de jaszak van Paul Witteman vrij gedetailleerd natekende, was ik even om. Wat bijzonder dacht ik. Later kwam ik er via YouTube achter dat Geller kompassen ontregelt via magneetjes op zijn vingertoppen. Nee, laat ik dat anders formuleren, later ZAG ik dat Geller met magneetjes op zijn vingertoppen kompasnaaldjes ontregelt, (link: op 1 minuut 20) Toch weer puntenaftrek voor onze Uri. Die man is overigens de laatste tijd toch al veel te vaak op de televisie. Hoeri Geller. Misschien dat ik vanavond nog even bij hem langszap. Misschien want Pacino doet zijn eigen magic op een ander kanaal en altijd zonder vingertopmagneetjes.

Terug naar de vrouwenboeken. Dat meisje in de woestijn, daar wil ik iets over kwijt. Want zij schreef dat ze de hele dag leefde in de enorme uitgestrektheid van de woestijn. Naar welke kant ze ook keek, er lag kilometer na kilometer van een niet te vatten niets. Maar als 's avonds de zon achter de horizon verdween en met haar het licht dan kromp die hele wereld en kon ze niet verder zien dan wat het licht van het kampvuur aan haar onthulde. Die hele eindeloze wereld van overdag werd teruggebracht tot een paar vierkante meter. En dát is de wereld waar ik soms kies te verblijven.

Ik heb (zoals hier zo vaak geschreven en getoond) een kleine woning. Veel boeken (zichtbaar en onzichtbaar), een grote televisie die zelden aanstaat, een radio die bijna altijd aanstaat (Ipod, jazz, klassiek en soms, zoals nu, een gedachtenloze stroom SkyRadio), een laptop op de bankleuning, een koffiezetapparaat en de vitrages dicht. Meer heb ik niet nodig en meer wil ik vaak ook niet. Het idee dat ik moet douchen en met mijn klassieke Koga Myata racefiets boodschappen moet doen, staat me tegen.

Laat de wereld die mij doordeweeks bruisend tegemoet komt, maar rustig passeren aan de horizon. Ik red me hier wel. Hier is waar ik heers.

Char zag ik deze week op de televisie. Ze deed haar best om aan te tonen dat er een spirituele wereld is, anders dan de onze. Uri Geller probeert met allerlei kunsten te vertonen dat hij zijn plek in die wereld verworven heeft. Gabriele Amorth (zie rechterkant van deze site) waarschuwt ons voor die wereld en de negativiteit die deze kan oproepen. Entiteiten, geesten, mediums, demonen, engelen en rusteloze zielen. Niet in mijn huis. Waar ik zit. Met mijn boeken, films en muziek. Hier is waar ik heers.