Stap Zijwaarts: Hier Komen De Kunsten

Hier in mijn kleine woonkamer aan de A-straat in Apeldoorn zijn sinds gisterenavond laat de sollicitatiesrondes in al hun muzikale heftigheid van start gegaan. Vergeet Idols, wis So You Wannabe A Popstar, zet al die andere zwakke en talentloze speurtochten naar muzikale aanleg onmiddelijk uit je hoofd. Voor de echte strijd tussen de giganten moet je dit weekend bij mij thuis zijn.

Gisteren omstreeks half acht 's avonds ontving ik aan de voordeur van een verregende, donkere jongen met een bril een pakketje. In dat pakketje zat iets wat de strijd in mijn woonkamer onmiddelijk deed losbarsten. Ik haalde het voorzichtig uit de kartonnen verpakking, trok de beschermende stickers eraf, stelde het apparaat in naar mijn voorkeur en koppelde het vervolgens aan mijn laptop.

Als Robert Shaw met zijn Atlanta Symphony Orchestra & Chorus op dat precieze moment in mijn woonkamer was geweest had hij onmiddelijk uit Durufle's Requiem (niet die van Fauré) het Pie Jesu gespeeld, want het moment was van een goddelijke schoonheid.

De laptop registreerde het, ik registreerde het en rij na eindeloze rij van albums en artiesten registreerden het:

Een Nieuwe Ipod Was Gearriveerd En 80 Gygabytes Dienen Gevuld Te Worden.

En misschien begrijp je nu waarom er meteen een muzikale oorlog werd verklaard onder de albums en artiesten die zich (sommigen al jarenlang) een plaats hadden verworven in mijn muziekcollectie. Want sommigen gaan een essentieel onderdeel uitmaken van mijn nieuwe Ipod-luisterset terwijl anderen dit niet zullen halen en veroordeeld worden tot een zeer sporadisch en willekeurig afspeelmomentje in de cd-speler.

De welbekende veteranen in de muziekgeschiedenis lieten het eerst van zich horen. Frank Sinatra aarzelde geen moment en gaf zijn toenmalige bandleider Quincy Jones het startsein om Fly Me To The Moon in te zetten en verdiende met deze snelle reactie een plek in de digitale collectie. Je kan tegenwoordig alles zeggen en schrijven over de veelgeplaagde Michael Jackson, maar de man is en blijft een van de meest succesvolle artiesten in de hedendaagse muziekgeschiedenis. Inspelend op dat sentiment gaf hij hier, zittend op de woonkamertafel, een geweldige versie van Don't Stop Till You Get Enough en werd daarmee verzekerd van een plek op de Ipod.

Terwijl ik dit schrijf is Jamiroquai bezig met Mister Moon, maar dit album heb ik grijsgedraaid in mijn tienerjaren dus ze hoeven zich niet zo druk te maken, al wordt de inzet zeker gewaardeerd.

Ruth Brown is koffie aan het zetten, Tan Dun heeft net de wc-deur op slot gedraaid, Mick Hucknall is samen met Randy Newman naar de C1000 voor brood en beleg en John Coltrane ligt op bed uit te rusten (hij is zo aan de beurt).

Ik ga nu stoppen met schrijven want Aretha Franklin, Ray Charles en Charlie Parker staan klaar om hun ding te doen en vanmiddag staan ook nog Xavier Rudd, Steve Earle en Marlena Shaw op het programma. En wie zie ik daar buiten uit zijn auto met chauffeur stappen, kijkend in de richting van mijn huis? Wie is dat? Pavarotti? Dan hoop ik dat Mick en Randy genoeg brood hebben gehaald bij de C1000, anders kunnen ze weer terug.