Taaie Harten Breken Eerst Aan De Binnenkant

Jarenlang kon ik bij jou terecht en jij bij mij, maar er is vandaag een onverwachts einde gekomen aan onze band. 'Onverwachts' is niet correct, want ik voelde het al een tijdje aankomen, ik wilde er alleen niet aan.

Je hebt je altijd gewoontjes gevoeld, niets bijzonders en ik denk dat ik er mede voor heb gezorgd dat je jezelf opeens bewust werd van je kwaliteiten, je bijzondere vaardigheden, maar vooral je unieke uitstraling. Als jij samen met mij een ruimte betrad gingen er blikken richting jou. En daar was ik trots op.

Helaas zorgde dit er ook voor dat jij je aan mij vastklampte, dat anderen de kans niet meer kregen om met mij een relatie aan te gaan. En dit voelde bij mij niet goed. Toch wilde ik je niet alleen laten en zo gebeurde het dat we scheef groeiden. Dat jij, bij gebrek aan een betere omschrijving, begon te scheuren van binnen. En later zelfs zichtbaar ongelukkig werd.

We hebben het samen nog een tijdje geprobeerd, maar ik had de moed en de zin niet meer om een anker uit te gooien naar iemand die al langer dan nodig was ronddreef op de bodem van een rusteloze zee. Het leek voorbij. Maar schijn bedroog.

Afgelopen zomer kwam je naar me toe en gooide het allemaal voor mijn voeten. Je scheuren, je barsten, hoe je begon te vervagen terwijl buiten alles kleurrijk op springen stond. En ik zwichtte. Het was je totale kwetsbaarheid, je afhankelijkheid en ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om je voor een tweede keer het donker in te sturen.

En het ging goed. Een poosje. Ik was tevreden, mensen keken weer naar ons en je straalde als vuurwerk. Maar vuurwerk glittert, knalt en valt dan smeulend uit de lucht op de grond. En dat was vandaag.

Ik stond voor het schoolbord, schreef het woord 'zonder' op en liet mijn krijtje vallen. Ik bukte me om het witte dingetje van de grond te rapen en toen gebeurde het. Onmerkbaar voor de kinderen trok jij je onherstelbaar uit elkaar en brak tegelijkertijd mijn hart. Harten zijn taai en buigen meestal. Maar soms breken ze gewoon.

Niemand die ons daarop voorbereiden kan en niemand die er wat aan kan doen. Sommige dingen zijn nu eenmaal voorbestemd om te gebeuren.