Het Vriendenboekje van Osama Bin Laden

Vroeger vond ik het leuk om post te krijgen. Toen woonde ik ook nog thuis en was ik altijd zeer blij als er eens een ansichtkaartje vanuit een ver, onbekend land mijn richting op werd gestuurd. Dan was ik in staat om met mijn ogen dicht intensief aan het briefkaartje te ruiken in de vergeefse hoop hiermee iets van het exotische van het land van herkomst op te snuiven. Niet dat ik zoveel kaartjes kreeg vroeger, bedenk ik me nu. Sterker nog, ik denk dat de kaartjes op één hand te tellen waren. Hmmm. Ik ben vast een eenzaam kind geweest.

In ieder geval,

Tegenwoordig vind ik post niet meer zo leuk. Ik denk dat het iets te maken heeft met termen als herinnering, aanmaning, factuur, aanslag en (één van de ergste) verhoging. Als ik 's middags thuiskom na een lange dag werken kijk ik dus bij binnenkomst niet graag naar de vloer. Want daar liggen de enveloppen dan, op het laminaat als krokodillen in het water.

Maar vandaag lag er een klein, vierkant, wit memopapiertje. Met potlood stond er iets op gekrabbeld. Of ik onmiddelijk Verbruggen wilde bellen in verband met de hengsels van de deur van mijn berging. Naast het berichtje stond een nauwelijks leesbaar o6-nummertje.

Met het papiertje in mijn hand (ik had overigens geen behoefte om er intensief aan te snuiven) vroeg ik mij verwonderd af wie die Verbruggen dan wel mocht wezen. En waarom ik contact met hem moest opnemen. Herstel: waarom ik onmiddelijk contact met hem moest opnemen. Ik kreeg er vreemde ideeën bij. Spannende ideeën ook.

Zo zag ik met het memootje in mijn hand plotseling Osama Bin Laden voor me, ergens in zijn grot in een ver en onbekend land. En dat hij op de rug van één van zijn vrouwen een kaart van Apeldoorn had uitgevouwen. En precies op mijn stukje van de A-straat, precies waar mijn berging staat, daar had hij met een rood finelinertje een kruisje neergezet. En naast de uitgevouwen kaart stond een bakje met dadels en een roze vriendenboekje van Aziz, een van zijn beste vrienden. En op bladzijde drie had Osama een pasfotootje van zichzelf geplakt en bij de vraag 'Wat is je grootste wens?' had hij in een zwierig handschrift neergezet dat hij de hoop had om ooit nog eens de berging van Frank met een fikse plak explosief van de aarde te vegen.

En dat er ergens in de grotten een geheim agent rondliep, vermomd als een van de vrouwen van Aziz (wat achteraf gezien niet zo gelukkige keuze bleek te zijn, want erg veel te doen was er niet in de grotten aldaar, ja Rummicub, maar daar hield Aziz niet van). En die geheim agent kwam uit Nederland en heette Verbruggen. En die was achter de snode plannen van Bin Laden gekomen en zette alles op het spel om contact met mij op te nemen.

Voor de nationale veiligheid, dat van de wereld, dat van de mensheid (dát en omdat Aziz zijn harige onderrug helemaal niet zo erg bleek te vinden, integendeel).

Je begrijpt dat ik onmiddelijk naar de telefoon rende en het nummer van Verbruggen belde. We hebben samen een afspraak gemaakt. Aanstaande woensdagmiddag komt hij langs.

Zogenaamd om mijn berging van een nieuw slot te voorzien.
Maar wij weten inmiddels wel beter.