Een Wetenschappelijke Visie Op De Bijna-Dood-Ervaring

Het is geen groot geheim dat ik 's ochtends bij voorkeur in comateuze staat door huis strompel, gehuld in verkreukeld ondergoed en een statische badjas. Na een korte periode van minieme bedrijvigheid (plassen, verwarming aandoen, de radio op het juiste volume zetten) zijg ik neer op de versleten bank met koffie in mijn linkerhand en de afstandsbediening van het een of andere apparaat in de rechter. Vervolgens zak ik weg in een soort van koffietrance waaruit ik pas enkele uren later ontwaak met een lichte hoofdpijn, een niet meer sjieke stoppelbaard en de behoefte aan een douche.

Maar al het bovenstaande is niet van toepassing op de dagen dat mijn hond Sirus er is. Dan begint het gedonder al de avond ervoor, bij het slapen gaan. De spanning stijgt naarmate ik de lichten in huis uitdoe. De hond weet namelijk dat het spel is begonnen. Bij het uitdraaien van het woonkamerlicht staan we alletwee (hond en baas) in het duister. Zo'n tien seconden wordt er niet bewogen en is slechts het geluid van de ketel in de keuken te horen. Plotseling ren ik naar de slaapkamer en spring ik in bed. De hond komt met gierende voetkussentjes zo'n drie centimeter vóór het bed tot stilstand en kijkt mij met nauwelijks zichtbare glanzende ogen aan. Voorzichtig doe ik mijn sokken uit en hou het bolletje sokken onheilspellend boven mijn hoofd. De hond is tot het uiterste geconcentreerd.

Dan smijt ik de sokken weg.

De hond sprint erachteraan, terwijl ik mij verstop onder het dekbed. Met de sokken in zijn bed springt de hond op het bed . Nu is het mijn taak om weer tevoorschijn te komen en de hond overdadig te prijzen met zijn vangst en de uitzonderlijke prestatie die de hond heeft geleverd door deze prooi naar mij toe te brengen. Dit alles doe ik met een stem en op een toon waarvan ik nooit wil dat een ander levend wezen dit hoort. Dan zou ik waarschijnlijk een pijnlijke schaamtedood sterven. Hier rust Frank. Met het schaamrood nog op zijn kaken.

's Ochtends kan ik niet lang uitslapen want 40 kilo harig beest moet uit. Dus glij ik in mijn kleren en wandel met de hond naar het park waar zowel dier als mens de laatste restjes REM-slaap van zich afschudden, onderwijl snuffelend aan takjes en struikjes en praatjes aanknopend met andere hondeneigenaars. In de stijl van zie je dat? er ligt ijs op de vijver. Ja inderdaad, er ligt ijs op de vijver. Het is dan ook vies koud. Ja, vies koud.

Eenmaal thuis krijgt Vetsnuit brokjes en fris water en krijgt De Onuitgeslapen Baas twee volkorenbolletjes met een of andere vegetarische paté met pesto, een vruchtensmoothie met yoghurt en kaneel, koffie en een kwart zak met van die Japanse rijstdingetjes. Geen filmpje, maar op de bank met een boek. Verder lezen over Fat Nancy en zijn broer Spider. Dan kijk ik naar de hond en zie ik iets afwijkends. Ik kan nog niet meteen aangeven wat er anders is aan zijn houding.

Nu ga ik even wat uitleggen.

Stel je voor dat er een olympisch onderdeel is voor kotsende honden waar het dier beoordeeld wordt op kracht, hoeveelheid en structuur. En dat het heel moeilijk is om je te kwalificeren voor dit onderdeel. En dat je dan bijna afgewezen bent door het IOC, maar dat je nog één laatste kans krijgt om te laten zien wat je in huis hebt. En dat je als hond echt alles wilt geven voor dit laatste examen. Want als je het niet haalt word je opgegeten in China, waar ze zich ook al niet zo druk maken om dierenrechten.

Jullie weten al waar ik heenga met het bovenstaande, he? Ik ga het er verder ook niet over hebben, maar ik heb twee theedoeken in een vuilniszak weggemikt, twee werkdoeken in de was gegooid, een halve wc-rol doorgespoeld en mijn huis ruikt naar chloor. En ik moest twee van zijn pootjes, een stukje dijbeen en zijn bek schoonpoetsen met warm water.

Hier was alles nog sok en ei.



Gisteren was ik nog zo vrolijk vanwege mijn nieuwe schoenen. Afgeprijst van 70 naar 50 en van 50 naar 25. Gisteren was ik even bij mijn ouders en vroeg mijn vader mij of dit de schoenen waren die ik mee heb genomen uit Peru. Het had een leuke sarcastische opmerking kunnen zijn, ware het niet dat hij het meende. Nee papa, dit zijn niet de schoenen die ik mee heb genomen uit Peru.



Gisteren kreeg ik zelf ook nog bezoek. Met cadeautjes. Tulpen in een soeppot en een boek om bij te bezinnen. Overigens is dit boek over bijna-dood-ervaringen erg populair en sinds vorig jaar vaak herdrukt. En niet zweverig op de koop toe.