Fier Op Het Eten Van Een Frietje

Het is druk in de cafetaria, maar dat maakt mij niet zoveel uit. Ik heb ze opgebeld, zodat ik weet dat mijn bestelling al bijna klaar is. Vandaag is er een reden om friet te eten. Ik heb mijn auto weer terug van de garage. Ik heb er wel 350 euro voor moeten betalen, maar vreemd genoeg was ik tevreden met dat bedrag. Liever 350 dan 1000 en met die instelling reed ik in mijn eigen auto bij de garage vandaan.

Ook heb ik mijn huiswerk voor mijn cursus (niet Engels, dat moet nog, maar islam en moslims in maatschappelijke ontwikkelingen en onderwijs) vandaag op tijd ingeleverd. Ik ben een last minute man, maar het deed me deugd om te lezen dat ik alle antwoorden van de quiz Het ontstaan en verbreiding van de islam goed heb ingevuld. Na de quiz stuurde ik mijn mening over Karen Armstrong's boek De profeet; over het leven van Mohammed naar de verantwoordelijke docent én (jaja) stuurde ik de gemaakte opdracht over de islamitische jaartelling naar het virtuele klaslokaal. Ha!

We zijn nog niet klaar met het rondsmijten van termen. Vanmiddag heb ik na een ochtend lesgeven ook nog een vergadering bijgewoond van ICT-coördinatoren in het onderwijs (that's me, folks). We hebben gezellig gekletst over blended learning en content management systemen. Ook was er koffie, maar geen koekje. Spontaan werd mij gevraagd of ik een presentatietje wilde geven over digitale prentenboeken. Hé, deed ik effe, natuurlijk. Uit het losse RSI-polsje.

Tijd voor friet dus. Welverdiend.

Dan zie ik een meisje van een jaar of tien schrokkerig kauwen op een frikadel. Haar moeder krijgt haar bestelling vanaf de andere kant van de toonbank in een boodschappentas overhandigd. Er zit genoeg frituurvet in die tas om mijn auto een week op te laten rijden. Moeder ziet er niet zo slim uit. Dochter helaas ook niet. Met een paar ferme woorden snauwt moeder haar dochter toe dat ze weggaan. Dochter haast zich naar de deur en lacht in het voorbijgaan naar mij. Ik probeer vriendelijk terug te kijken. Moeder snauwt weer wat naar de dochter, ze heeft een brokje frikandel op de tafel laten liggen. Dochter strompelt terug naar de tafel en steekt het stukje vlees in haar mond. Ze strompelt weer naar de uitgang. Buiten lopen ze voor mij. Nu zie ik waarom Dochter strompelt, ze heeft maar één rolschaats aan. Moeder zit weer op dochter te snauwen. Blijkbaar is ze niet snel genoeg. Ik loop moeder en dochter voorbij.

De geur van hun tas met snackbareten is een stuk minder heerlijk als toen ik de snackbar binnenstapte, fier op het eten van een frietje.