Hear Ye Hear Ye The Honorable Frank Presiding

Ik hou van rust. Rust kan altijd, ook als het druk en lawaaierig is. Rust én stilte kunnen ook als je thuis altijd muziek hebt opstaan. Zoals bij mij thuis. Terwijl ik dit typ, hoor ik Ol' Blue Eyes op de achtergrond die zingt dat hij thought o' quittin', baby, but my heart just ain't gonna buy it. Ik ben benieuwd wat de Ipod hierna tevoorschijn shuffelt. Misschien wel iets nieuws, dat zou kunnen want ik heb er in de afgelopen drie dagen zo'n tweehonderd nieuwe nummers opgezet. Even wachten. Ah. Tadd Dameron.

Goed, ik hou dus van muziek. Maar ik hou ook van zingen. Maar dan het liefst voor mezelf. Aan mijn boekenkast hangt een wandelstok en iedere bezoeker die onbekend is met dit voorwerp vraagt zich verwonderd af wat moet jij met die wandelstok? Dan antwoord ik naar waarheid dat het mijn gitaar is. Of mijn microfoon. Dat ligt aan het muzieknummer. Sommige bezoekers beginnen te lachen en doen het af als een van de zoveelste vreemde grappen van Frank, anderen geloven het meteen. Want die kennen mij iets beter. En vinden mij wel het type om in de woonkamer te staan, zingend in het handvat van een opvouwbare wandelstok.

Kennen jullie Inge van keklog.nl? Die kan ook mooi zingen, maar dan professioneel. En die hoorde mij hier eens zingen. En toen vroeg ze of ik nog eens wat wilde laten horen. Dat wilde ik wel, maar met een flinke dosis schaamte. Want in het openbaar zingen, dat doe ik wel eens, maar serieus in het openbaar zingen, dat doe ik helemaal niet graag. Laatst nog zette ik een filmpje van een zingende Frank op deze site en daar kwamen bar weinig reacties op. En dan denk ik shit, mensen denken toch niet dat ik een esmeedenters met ze uit wil halen? Of dat ik een heimelijke Idols-auditie tussendoor wil laten glippen? Want, mensen, dat is dus NIET mijn bedoeling.

Inge vraagt zo nu en dan weer eens om een home-made filmpje. En die krijgt ze dan. Alleen zij. Gisteren had ik een woordenwisseling met Susanne van olijfje.punt.nl. We hadden het erover dat je schrijft zoals je bent. En dat je het leuk vindt om te merken dat mensen je lezen (ook als ze op je site zijn gekomen door bij Google de term 'foto's schaamlipcorrectie' in te typen zoals bij mij blijkbaar het geval is geweest).

Einde van het verhaal: ik vind zingen leuk. Voor mezelf. Ik hoef geen kritiek of complimenten (wel van jou Inge). Want net zoals Susanne schrijf ik omdat ik het leuk vind om gelezen te worden. Of in dit geval, gehoord te worden. Want zoals ik hier ben, ben ik in het echt ook.