That There Lady Sho Can Sing That Jazz

Het is 1950, we zijn in St. Louis en het is precies tien minuten over half twaalf 's avonds.

Ik zit aan een plakkerige bar op een oncomfortable barkruk met mijn hand aan mijn derde halfwarme biertje en mijn been scherp over het andere geslagen. Ik kijk naar de andere mannen in de bar en zie meer overeenkomsten dan verschillen met mijzelf. Net als ik zijn ze rond de twintig, mooi pak aan (misschien niet duur, maar hier en daar vakkundig hersteld), Brylcreem voor een vlijmscherp kapsel, wingtip schoenen en een Stetsonhoed (John B, that is) halfschuin op de knie ten ruste gelegd.

Ik schud een Lucky uit het pakje en strijk een lucifer langs de bar. We zijn allemaal al een poosje aan het wachten op jou, dus de ruimte is gevuld met een dikke rook. Als de schaarse serveersters een ronde door de ruimte doen, trekken ze de witgrijze rook in hun kielzog achter zich aan.

Dan kom jij het podium op en iedereen zwijgt alsof het van tevoren afgesproken is. Je vraagt aan de stevige, zweterige pianist of je een deuntje mag zingen. Je hebt vanavond je rode glitterjurk aan. De pianist zegt dat je de meute stil hebt gekregen en dat je dus mag doen wat je wilt. Je geeft hem een brede grijns en je loopt naar de microfoon.

Het is de juiste plaats en de juiste tijd voor jou en je weet het.

Je start met Ain't No Use en het publiek hangt aan je lippen. Iedereen voelt zich levend, iedereen deelt in de glorie, iedereen droomt weg. Maar ik niet, dromen gaan deze nacht aan mij voorbij. Want jij gaat met mij mee na het optreden en van slapen zal geen sprake zijn.