The Way Kids Laugh When They're Hungry

Okay, ik heb de hele dag al honger. Daar gaat dit stukje over. Maar wil ik dit allemaal een beetje leuk in beeld brengen, moeten we toch 's ochtends beginnen. Dus begint dit verhaal met een 29-jarige leerkracht in een schooldirectiekantoortje die met een humeurig gezicht zijn jas over de bureaustoel hangt en vervolgens geïrriteerd aan de verwarmingsknop begint te morrelen. De verwarming doet het namelijk niet en dat is natuurlijk vervelend voor de twee kleutergroepen die op dezelfde ketel aangesloten zitten (de verwarming dan, niet de kinderen, nou ja, op Brian na), maar het is natuurlijk nog vervelender voor de 29-jarige leerkracht met het humeurige gezicht en de alsmaar kouder wordende mok koffie.

Dan moet de 29-jarige leerkracht weg bij de verwarming anders staat hij het groepje kinderen in de weg die het schooldirectiekantoortje aangewezen hebben gekregen om daar onder leiding van een bovenbouwleerling een tekst over reddingshelicopters te lezen. Dus gaat hij achter de computer zitten en start hij verschillende programma's op. Het groepje kinderen leest volgens de principes van het herhalingslezen. Dus wordt de tekst over reddingshelicopters niet een of twee keer gelezen, maar een stuk of acht keer. Soms zelfs door alle kinderen tegelijk, het zogenaamde koorlezen. Dus tegen de tijd dat de 29-jarige leerkracht alle schoolmail heeft geopend en beantwoord staat zijn gezicht nog iets humeuriger dan voorheen. Wel weet hij inmiddels alles over de inzet van de Apache-helicopter bij reddingspogingen op open zee.

Tegen een uur of tien krijgt hij honger en gaat zijn blik herhaaldelijk van het toetsenbord naar de glazen pot met fabriekskoekjes. Je weet wel, die voorverpakte koekjes die smaken zoals ik denk dat de autostoelzitting van een vrachtwagenchauffeur ruikt. Maar wonderbaarlijk genoeg weet de leerkracht zichzelf te beheersen en dat wordt beloond want tien minuten later hoort hij niet eenmaal, maar tweemaal 'Lang Zal Ze Leven' door de schoolgangen galmen. En Lang Zal Ze Leven betekent traktaties.

Niet veel later komen de jarigen met een verlegen klop op de deur en wat onderling gegiebel het kantoortje binnen. Er wordt de 29-jarige leerkracht een kaart in de handen gedrukt. Wat zit er voor goors in dat mandje, bromt de leerkracht. De kinderen moeten er om lachen (het effect waar de leerkracht op hoopte). Tot hij ziet dat er chocolaatjes in de mand zitten. Chocolaatjes in de vorm van een schelpje. Zijn voorspelling zat er dus niet zo ver naast. Met veel dankbaarheid neemt de leerkracht het schelpje in ontvangst, daarbij vriendelijk het kuchende kind negerend dat de mand met chocolaatjes in beide handen heeft (beide handen, dat is lastig hand voor je mond houden, get it?).

De tweede jarige (die iets later als de eerste het kantoortje binnenschoffelt) komt met lege handen naast de 29-jarige leerkracht staan. Hij zet zijn strenge gezicht op en kijkt de jarige indringend aan. Deze kijkt gespeeld stoïcijns terug. Ben jij jarig? Ja. En heb jij al cadeautjes gekregen? Nee. Nee? Nee. En toen dacht je, ík geen cadeautjes, de meester geen lekkers? Er ligt een taart in de lerarenkamer.

Dit is het moment waarop de verwarming het even lijkt te doen. Taart! Dit is ook het moment waarop we even wat stukken overslaan (taart werd er niet gegeten, wel een gevulde koek die twee dagen geleden gedoneerd werd door een vertrekkende invalster). We gaan nu even naar het moment dat een 29-jarige proefabonnee de Volkskrant zit te lezen aan zijn woonkamertafel. En daar een verdacht stukje voedsel in zijn mini-groenteloempiaatje aantreft.

Want de 29-jarige proefabonnee heeft zojuist van Rachid (staat op het bonnetje) een plastic tasje gekregen met daarin zijn oosterse maaltijd. En in dat tasje zit ook een nummer 11. Eigenlijk bestelt de krantenlezer altijd nummer 11 als hij zijn smaakpapillen weer eens met Singapore Airlines laat vliegen. Nummer 11 zijn namelijk de 6 mini-groenteloempiaatjes. Met zo'n bakje zoetzure shit. Maar dit keer zijn drie van de zes mini-groenteloempiaatjes rechthoekig van vorm en zijn de andere drie driehoekig. En daar houdt de 29-jarige proefabonnee niet van. Hij heeft zijn mini-groenteloempiaatjes het liefst rechthoekig. Want daar zit geen vlees in. In de verte hoort hij het brommertje van Rachid met een metalig geruft weer in de regen verdwijnen. En besluit hij een onderzoek in te stellen.

Met chirurgische precisie pluist hij één van de drie driehoekige mini-groenteloempiaatjes op zijn bord uit. Verpulvert hier wat kerrie-achtig poeder en neemt daar een voorzichtig likje van. Kauwt op een stukje groentevulling terwijl hij daarbij smakgeluiden maakt en quasi-mysterieus schuin naar boven kijkt, in gedachten verzonken. Plotseling realiseert de 29-jarige abonnee zich dat hij maar blij moet zijn met zijn vrijgezelle status. Want een Volkskrantlezer met vette loempia uitgesmeerd op zijn bek, tahu chua ngot op zijn voorhoofd en een stukje telor belado op zijn blouse biedt ongetwijfeld geen aantrekkelijk aanzicht.

Laten we daarom maar weer een stukje overslaan. En verder gaan bij een 29-jarige weblogger die in kleermakerszit op zijn bank heeft plaatsgenomen en zich over het scherm van zijn laptop gebogen heeft. Kauwend op een stukje kauwgum dat hij zojuist naast een boek van Jamaica Kincaid in de boekenkast heeft gevonden. Zijn stukje kauwgum, dat wel, dus daar mag rustig weer op gekauwd worden.

Want hij heeft honger. Alweer.