Vandaag gingen we op schoolreisje. Naar een groot klauter- en klimspektakel. Dat ik me weer als een volslagen krankzinnige heb gedragen blijkt wel weer uit het feit dat ik nu met een drielitermok koffie op de bank zit te genieten van mijn hoofdpijn. Maar... de meester kregen ze niet zo snel te pakken. Ha! En dat ik al rennend door een ondergrondse tunnel mijn hoofd op full tilt ramming speed tegen een houten balk sloeg, dát zagen ze ook niet. De goden zij gedankt. Ken je dat? Dat je zo hard met je harses tegen een balk kaggelt dat je het gevoel hebt dat je een tien centimeter diepe moet in je voorhoofd hebt? En dus ook de hele tijd aan je hoofd voelt om te kijken of dat ook zo is? Nu ja. Het was dus niet zo. Maar ik stond wel in één keer stil, daar in dat ondergrondse gangetje.

Later stond ik te kokhalzen voor de toiletpot toen ik in een hokje zag dat het kind dat voor mij was geweest zijn crack had zitten afvegen aan de bril. Mensenkinderen! Wat een perverse lichtbruine anomalie. En ik stond daar met mijn warme pies de strontgeur omhoog te stomen. Kok! Kok! Toen ik het later aan een collega vertelde zei ze "Heb je het doorgegeven aan het personeel?" Het antwoord was nee. Want "...dan weet ik precies wat ze mij gaan zeggen." And Frankie don't play that.

Afijn. Na afloop was er zitten-in-het-gras, chips en wilde herinneringen.



Meester F. was blij om tussen het geklim en geraas door wat consumptiebonnen te verzilveren.







En na afloop (net zoals tijdens de heenreis - de 1e foto) zei ik vrij hard (zodat de ett... engeltjes achter mij het goed konden horen) dat ik 'even een foto van mijzelf wilde maken, als herinnering aan de leuke dag.' En ja hoor, de hazenoren verschenen zoals voorspeld. Tja.