Himmel Über Ütreg

En toen werd ik uiteraard een uur eerder wakker dan de wekker. Die lag nog lekker te knipperen, maar bij mij gingen de ogen niet meer dicht. Want. Dat examen Engels. Vandaag de eerste vier delen. Van negen tot vijf. Dus zwaaide ik mijn (inmiddels gebruinde) benen onder het deken vandaan, graaide mijn gepatenteerde warrige ochtend-look van het nachtkastje en zette mijzelf badkamerwaarts. Versleten spijkerbroek, zwart shirt, stoppels en schoenen waarvan ik recentelijk hoorde dat ze Slip On's heten. Dan het grote dillema; wat te pleuren in de canvas tas?

Een banaan (niet gegeten, want eenmaal in Utrecht nog zwarter dan Gerda Havertong), twee appels, twee mandarijnen, twee broodjes kaas, twee ontbijtkoeken, een mars, kauwgom, zonnebril, geld en mijn telefoon.

En toen fietsen naar het treinstation.

En ik haat de trein. Laat daar geen misverstand over bestaan. Natuurlijk was het retevol (vreemde uitdrukking, maar in de trein rook het ook alsof alle reten vol waren) en zat ik ingeklemd tussen moeder, zoon en dochter die op fluisterende toon een conversatie voerden waarvan ik blijkbaar de details niet mocht horen. Lekker mensen, ga fijn in je geheime hoofdkantoortje zitten smiesperen. Natuurlijk wilde ik niet de indruk wekken dat ik ook maar iets van het onzinnige gesprek zat op te vangen dus zat ik de hele reis naar Utrecht met mijn hoofd zover zijwaarts gedraaid dat ik verdomme net het meisje uit The Exorcist was.

Eenmaal in de Jaarbeurs hing er een 'handig numerisch schema' aan de muur waaruit ik moest afleiden in welke zaal ik kon gaan zitten. Gelukkig had ik een vroege trein genomen.

In de zaal kon ik aan de naambordjes op de tafels zien waar ik mocht plaatsnemen. Het was er best druk. Toezicht op de examens werd gehouden door Harry Potter en een fris blond grietje. Nu kun je wel denken HA HA HA, die Frank, maar ik maak geen grappen hier. Hij leek echt sprékend op Harry Potter. Vierkante kin, ronde bril en een keurig Engels accent (wat niet zo moeilijk was want hij kwam uit Engeland). Ik kreeg serieus de neiging om het melodietje van de films te gaan fluiten, maar de mensen om me heen zagen er niet zo geestig uit.

En dat is een understatement.

Het 'meisje' voor me had zich niet voor een Engels examen gekleed, maar voor de naderende Apocalyps. En toen ik om vier uur in de middag nog riekte naar de M7 en citroendeo die ik die ochtend had opgedaan, riekte zij naar slachthuis na sluitingstijd. Mensenkinderen, wat een eenmans-abattoir. Pff.

In ieder geval, ik heb de dag weer overleefd. Mede dankzij mijn geweldige iPhone. Tijdens de pauzes kon ik naar hartenlust surfen over het internet, e-mailen, bellen, sms'en en pingen. En natuurlijk niet in dat bedompte Beatrix-gebouw, maar lekker buiten, half in de schaduw, met Australian-koffie en zo'n gitzwarte chocoladehomp. Voor de energie, he?

Hoe de examens gemaakt zijn, daar kom ik pas achter in de zomervakantie. En ik moet zaterdag nog een keertje. Ik weet wel dat ik sommige vragen makkelijk vond en sommige moeilijk. Ik heb opzettelijk niet ge-ferry-mingled met de rest van de examenkandidaten omdat ik niet graag na afloop van een moeilijke toets hoor wat ik allemaal wel en niet fout heb gedaan (ashtray is één woord, SHIT).

En ik heb een opstel van 700 woorden geschreven over twee rollen van Al Pacino en de overeenkomsten en verschillen tussen die twee. En ik heb ook zo'n opstel geschreven over informatieverwerking via televisie, kranten en internet. En ook eentje over hoe men vroeger tegen geheugentraining aankeek in vergelijking met de moderne wetenschap.

En ik mocht alleen een potloodje gebruiken.
En het moest een HB-potlood zijn.
MOEST!


RSS-reader? Voor eventuele audio ♫♪ naar ☞ frankoverlast.nl