Lang geleden in een stad ver, ver van hier douchte ik vaak in de badkamer van een vriendinnetje. En daar stond ayurvedische zeep. En dat kende Boer Frankie nie. Sterker nog, hij kon het woord 'ayurvedisch' waarschijnlijk niet eens fatsoenlijk uitspreken. Niet dat het erg was, Boer Frankie had andere kwaliteiten. Hij stond daar niet voor niets te douchen.

Boer Frankie werd een stuk ouder, verloor vrij letterlijk zijn wilde haren en is recentelijk bezig met het ontwikkelen van crêpepapierhuid rondom zijn ogen, door zijn docent Engels laatst keurig vertaald als 'a case of crow's feet'. Geen probleem, je wint veel meer bij het ouder worden dan je verliest, maar de ayurvedische zeep bleef steken in het verleden.

Tot ik (ik houd even op met de derde-persoon-shit) laatst ergens zat en ik middels een schijfje citroen in mijn ijsthee teruggebracht werd naar een lang vergeten badkamer en het blokje groene zeep dat daar op een stenen rand lag. Lang leve de iPhone. Tik, tik, tik, betalen via iDeal en toen ik de laatste slok ijsthee nam kreeg ik via gmail de bevestiging binnen van 25 blokken zeep. Ayurvedische. Die van vroeger.

Dus ruikt mijn woonkamer (ze staan op de houten tafel) nu naar zonlicht, versgemalen koffie en sinds kort ook naar sandelhout, limoen, sinaasappel, kokos en gember. En soms een beetje naar kattenstront, *neplach*