Bloodsucking Bhaktapur

Het vervelende van dit stukje is dat het in mijn ogen al hopeloos gedateerd is, maar wil ik jullie nog een beetje op de hoogte houden van mijn bewegingen hier, dan zal ik toch het een en ander moeten terughalen en neertypen. Ook al zag ik net in de tuin van het hotel (waar ik twintig minuten geleden gearriveerd ben) een schoon, groen nisje met wierook en boeddha's. En de belofte aan een uitgebreide fruitlunch. Afijn. De eerste trekking dus. Leest u mee?

Want. Die viel niet mee. Hahaha. En dat is wel een beetje een understatement ja. Ten eerste die rugzak van mij. Ongeveer vijftien kilo waardoor ik er (in full trekking mode) uitzie als een schildpad. 's Ochtends werd ik opgehaald door gids Som en we gingen met de auto naar Panauti. Daar stapten we uit en begonnen we met wandelen. Na een uur of twee was ik doorweekt van het zweet en kreeg ik last van de zware rugzak.

Je moet begrijpen dat de trekking veel intensiever was/is dan ik had gedacht. Kijk, wandelen op een weg kunnen we allemaal wel, maar soms ging de route loodrecht omhoog en dan niet via een pad maar van rotsblok naar rotsblok. Springend! En om je een idee te geven van de steilheid; zo steil als een keukentrap. Er waren tijden dat ik met handen en voeten naar boven klauterde en zittend weer naar beneden ging. Daarbij komt nog dat mijn schoenen begonnen te knellen en de zon genadeloos fel brandde.

De omgeving daarentegen was prachtig. In tegenstelling tot Kathmandu heb ik gedurende de 6.5 uur (!) lopen van de eerste dag geen andere blanke gezien. Oh, wacht even, dat is niet helemaal waar. Bij Namobuddha (een belangrijke boeddhistische pelgrimsplek) zaten twee zweverige mokkels met vies haar en vlooienkleden om hun heupen. Daar heb ik eenvoudig gegeten en mijzelf verbaasd over de liters zweet die van mijn hoofd afstroomden. Ik durf te wedden dat onderaan de berg mensen aan het baadden waren in mijn zweetstroom die naar beneden kwam.

Na ongeveer zes uur lopen kreeg ik spijt van mijn eerdere uitspraak dat "ik geen drager nodig had". Voorzichtig vroeg ik Som of het mogelijk was om voor de volgende dag een drager te krijgen. Dat kon en stilletjes bedankte ik de vele boeddha's die ik onderweg tegenkwam. Tenslote heb ik ook voor een drager betaald.

Die avond kwamen we (na verschillende bezoeken aan tempels) aan bij het High View Resort. Ik was de enige gast en kreeg de mooiste kamer van het hotel. Eigenlijk was het een soort huisje met een geweldig uitzicht op de vallei. Voor de foto's moet je nog even wachten. Afgezien van wat twitterfoto's doe ik dat allemaal als ik weer thuis ben. Omdat ik wilde douchen kleedde ik me uit en deed ik mijn sokken uit. Ik schrok me rot van mijn hielen. Ik denk dat jullie de foto wel hebben gezien via twitter (hier aan de rechterkant). Mijn rechterhiel was behoorlijk ontveld en er zat een grote roodglinsterende wond. Mijn linkerhiel had twee plekken maar hier was het vel er nog niet af en dit wist ik terug te drukken op de schaafplekken. Het was ook wat vies dus zag ik mijzelf genoodzaakt om er desinfecterend middel op te doen. In mijn eerstehulppakket zat desinfectiemiddel van Dettol, speciaal voor wonden. Maar. Met een beetje alcohol.

Ken je die filmscenes waarin De Held een stokje tussen zijn tanden doet terwijl de dokter onverdoofd zijn gang gaat? Nu, dat was ik. Maar de wond was weer schoon en ik deed er steriel gaas op en waterdichte pleisters.

De volgende dag kwam Razu, de drager. Een jonge jongen waardoor ik mij meteen schaamde omdat ik de rugtas zelf niet kon dragen. Daar ga je dan met je sportschoolverhalen. We begonnen met onze tweede trekking, eentje die moeilijker ging worden dan de eerste, maar dat wist ik nog niet.

Inmiddels had ik de achterkant van mijn schoenen naar binnen toe platgetrapt zodat ik op een soort sloffen liep. De route van vandaag ging wederom steil omhoog waardoor ik continu uit mijn schoenen gleed waardoor ik een paar flinke blaren begon te ontwikkelen op mijn zolen. Omdat ik zo raar liep begon mijn rechterknie ook zeer te doen.

De rest van de trekking van die dag zal ik je besparen, okay? Ik ben namelijk niet iemand die snel klaagt over lichamelijke problemen (echt niet) maar halverwege de middag begon het (omdat het regenseizoen is in Nepal) enorm te hozen. Daar liep ik dan. Mijn knie deed veel zeer waardoor ik begon te strompelen, ik en Som en Razu gleden continu uit over de kleiblokken, mijn voeten deden zeer van de slofschoenen en er kwam een punt dat we de bloedzuigers van onze benen moesten blijven plukken. Sommige plekken waren behoorlijk gevaarlijk door het vele naar beneden stromende water. Na een bijzonder gevaarlijke oversteek (die ik achteraf behoorlijk onverantwoord vond - ik had met gemak de berg af kunnen stuiteren) zei Som dat we van de berg af moesten en een zandweg moesten vinden. Een omweg. En ik was. Door. En. Door. Weekt.

Tegen de avond strompelde ik het Country Villa Hotel in, stroopte mijn kleren af en liet ik me op het naar vee ruikende bed vallen. Vijf minuten lang had ik een absolute (komt ie dan) kutbui. Ik besloot dat een hete douche mij misschien zou opvrolijken. Ik ging onder de straal staan en kwam erachter dat er geen warm water beschikbaar was. Toen schoot ik in de lach. Okay, dacht ik, nu heb ik wel genoeg gejammerd.

Ik begon met het opruimen van mijn spullen. Ergens in de hotelkamer vond ik een straalkacheltje en ik draaide het op volle kracht richting mijn natte kleren en schoenen. Maar niet voordat ik de achterkanten van mijn schoenen kapot knipte. Nu kan ik de schoenen gewoon aandoen maar drukt de achterkant niet langer op mijn hielen. Na het opruimen probeerde ik de douche weer en, Om Mani Padme Hum, er kwam heet water. Bij het avondeten nam ik de touwtjes in handen en zei ik tegen Som dat als ik de volgende dag niet fatsoenlijk kon lopen ik een taxi zou bestellen voor ons drieen. Daar had hij het maar mee te doen en ik voelde me meteen een stuk beter. Het hield op met regenen en het uitzicht was wederom geweldig. Erg VSM, als je begrijpt wat ik bedoel.

De volgende ochtend vertrokken we om een paar uur de berg af te dalen. Van mijn hielen had ik geen last meer, van mijn knie nog wel. Overigens blijf ik me oprecht verbazen over de drager Razu, die mijn zware rugtas zonder zeuren berg op en berg af draagt. Kijk, dan doe je 's avonds bij het avondeten ook niet zo moeilijk met trakteren. Vind ik. Het kost toch geen drol.

Later die dag kwamen we (laatste stukje per bus) aan in Bhaktapur. Een hele mooie, maar redelijk toeristische plek. Daar zei ik gedag tegen Som en Razu, die twee zie ik over een weekje weer. Tot die tijd ben ik alleen. In de jungle van Chitwan krijg ik een andere gids. In Bhaktapur heb ik niet heel veel rondgelopen omdat ik mijn knie een beetje wilde sparen. Wel heb ik er lekker kunnen eten in verschillende restaurantjes.

En zo komen we bij vandaag.

Voor vanmorgen had ik een taxi geregeld die mij om tien uur bij het hotel op kwam halen. Hij bracht me terug naar Kathmandu en daar ben ik nu. In een naar schimmel ruikend internetkamertje. Inmiddels is het 12.15 uur en ga ik zo op eerder genoemd plekje genieten van een uitgebreide lunch. Daarna loop ik de stad in en koop ik een hele grote regenponcho voor de komende trekkingen. Ik had in Nederland een regenjas gekocht maar dat ding bleek na vijf minuten van massieve Nepalese moesson niet bestand tegen het neerhozende water. Mijn hielen zijn al druk bezig met genezen, dus daar doe ik verder niets aan. Ik denk dat de kapotgeknipte schoenen hun werk nu wel goed zullen doen.

Morgen word ik door iemand (?) opgehaald en ga ik naar de jungle van Chitwan, waar neushoorns, olifanten, krokodillen, tijgers, malariamuggen en (ongetwijfeld) vele bloedzuigers mijn komst gretig afwachten.

Leuk dat je meeleest, Trouwe Lezer
en doe de groeten aan de man van de leesmap.

En oh ja, papa en mama, een sms'je kostte vroeger 30 euro
tegenwoordig kun je al voor weinig geld laten weten
hoe het inmiddels met de kat is :)

Tata -- F.