Doggy Bag Vol Momo's

Inmiddels is het alweer wat later op de avond (de avond van het stukje hieronder) en ik kwam er net achter dat het hotel ook een internetkamertje heeft. Dus hier zit ik dan voor de prijs van 1 euro per bezoek. Het Vajra Hotel ligt niet heel dichtbij het toeristische centrum (wat het volgens Lonely Planet lastig maakt om een taxi te krijgen - al heb ik vanmiddag ondervonden dat je er tien minuten over loopt) en dus is het rustig 's avonds.

Mijn avondeten heb ik in de wijk Thamel gegeten. Ik had honger dus ik bestelde twee gerechten en een lassi met mango. Voor degene die niet weet wat een lassi is; een zoet Indiaas drankje gemaakt van vruchtensap en yoghurt. Daarbij at ik pittige momo's (deegbuideltjes gevuld met groenten) en paka paneer (een kaas- en spinaziecurry met witte rijst). Omdat de prijzen zo laag waren had ik flink besteld. Natuurlijk kwam later de Domme Toerist weer uit de mouw toen bleek dat ik veel te veel had besteld. De serveerster vroeg of ze de momo's in een zakje moest doen. Natuurlijk niet, antwoordde ik beschaamd, maar ze drong aan en zo verliet ik het restaurantje met een doggy bag vol momo's. Die ik later op mijn hotelkamer schaamteloos naar binnen heb gekaggeld. De twee gerechten en de lassi waren bij elkaar 3 euro en ik liet een schandalig hoge fooi van 1 euro achter. Zo word ik hier nooit rijk, he?

Op de terugweg naar het hotel had ik natuurlijk geen flauw idee waar ik liep. Maar dat kan ik heel goed; ergens lopen zonder dat ik weet waar ik heenga maar daarbij de indruk geven dat ik Heel Goed weet waar ik naartoe loop. En zo liep ik door een woonwijkje waar het enorm stonk. Overal lag afval, menselijke ontlasting en tussen al die troep woonden mensen in hutjes. Ik deed serieus mijn best om niet te kokhalzen van de stank en onderwijl scharrelden de Nepalezen vrolijk tussen de kak en plastic. Tot mijn verbazing vlogen er op een paar meter afstand grote roofvogels boven mijn hoofd. Arenden of haviken, ik weet het niet. Hoe dan ook, op een gegeven moment kwam ik de Rivier Met De Moeilijke Naam tegen en wist ik de weg naar het hotel weer te vinden.

Daar genoot ik van het gemak van Een Eigen Toilet. Dat gemak heb ik niet tijdens de zeven dagen van de Helambu-trekking (mijn laatste week in Nepal). Very adventurous, zei gids Som vanmorgen, maar daar fronste ik mijn wenkbrauwen bij. Ik heb namelijk al gelezen dat het tijdens de laatste trekking niet ongewoon is om te moeten hurken boven een gat in de grond. Very adventurous is dan niet wat me als eerste te binnen schiet. Maar daar gaat het eigenlijk niet om. Ik zal dan blij moeten zijn als me iets naar buiten schiet.

Net heb ik een kopje koffie in het restaurant gedronken terwijl ik las uit het boek Black Hills van Dan Simmons. Zo ga ik douchen en dan niet te laat naar bed. Morgenochtend word ik om 8 uur opgehaald voor de eerste trekking (die drie dagen duurt). Voor die tijd moet ik nog ontbijten (ik heb al bedacht dat ik de pannenkoeken eens ga proberen - de toast met jam smaakt hier naar natgeworden kartonnen doos).

Ik heb zin in morgen want als het goed is ga ik dan naar een gedeelte van Nepal dat niet net als Kathmandu een te drukke afvalbelt is waar alleen maar verkopers rondlopen en freaky toeristen. Ja, je leest het goed, Trouwe Lezer, freaky toeristen. Want daar kun je ook naar blijven kijken, de ene na de andere komt als een circusattractie aan je voorbijlopen. De meest exotische toeristen zijn degenen die in een waas van spiritualiteit zich menen te moeten uitdossen als een goeroe maar daarbij niet doorhebben dat het gemiddelde, kalende, iets te dikke lichaam van de westerling zich daar niet graag voor leent. En dan heb ik het dus over dreadlocks op kalende hoofden en djellaba's gedragen door Jan Kantoor. Dan nog de aparte categorie van toeristen die het gevoel hebben zich op Mount Everest te begeven en die de straten van Kathmandu onveilig maken in legerpakken, afritsbare broeken, tinnen drinkflacons aan hun riem en schoenen die eruitzien alsof ze nog niet uit de doos zijn gehaald.

Wat ben ik weer gemeen he?
Maar de helft meen ik niet hoor.
Ik denk gewoon dat het leuk wegleest.
En er zit natuurlijk altijd een kern van waarheid in.

Vanuit een benauwd en regenachtig Kathmandu,
uw dankbare correspondent,

(die wat langer over dit stukje heeft gedaan dan gedacht
omdat de stroom net overal uitviel. Gelukkig bewaart
blogger automatisch tijdens het typen.)

--Frank