Het Woord van God en Geen Geld

Nou, daar ben ik dan, Trouwe Lezer.
In Kathmandu, de hoofdstad van Nepal.
En de plek waar bijna alles een beetje stinkt.
Maar dat terzijde.

De drie vluchten naar Kathmandu waren bij elkaar opgeteld een behoorlijke uitputtingsslag. Londen viel natuurlijk nog wel mee. Maar toen ik op Heathrow uitstapte zag ik dat mijn volgende vlucht al aan het boarden was. En Heathrow is nogal een doolhof. Maar ik wist het in 1 keer te vinden al heb ik halverwege de route maar net gedaan alsof ik de aankondiging dat mijn gate al aan het 'closen' was niet heb gezien. Ik was op tijd en zat de volgende zes uur naast een man uit Pakistan die naar Nairoibi ging om daar het woord van God te verkondigen. Een van mijn eerste zinnen was (en ik lieg hier niet): 'Als je dat woord tijdens deze vlucht maar even voor je houdt'. En ik lachte er heel charmant bij, dus hij moest er ook om lachen. En natuurlijk hebben we het er best over gehad, ik had alleen geen zin om de hele vlucht over zijn geloofsbeleving te praten. En ik moet ook toegeven, toen hij over zijn mentor begon, een man die al 5 mensen uit de dood had teruggehaald, toen verloor ik ook wat interesse. Hoe dan ook, ik vond het wel prettig om naast deze Shahzad te zitten, een 31-jarige man uit Lahore, Pakistan die vijf jaar lang als buschauffeur in Sheffield had gewerkt en nu alles opgaf om in Nairobi te wonen.

De vlucht daarna zat ik naast een groep Nepalese mannen die het tot grote ergernis van de stewardess op een (gratis) zuipen hadden gezet en die volgens mij niet eerder in een vliegtuig hadden gezeten. Toen ze warme handdoekjes uitdeelden bleven ze er ook afwachtend mee in hun handen zitten. Toen ik het doekje gebruikte om mijzelf op te frissen, deden ze allemaal snel hetzelfde. Sommige bliezen er zelfs hun neus in leeg en staken het centimeterdiep in hun oor.

Uiteindelijk kwam ik aan op het vliegveld van Nepal, onuitgeslapen en met een theevlek op mijn kruis die heerlijk genoeg ook aangezien kon worden voor een pisvlek. Na een poosje kwam ook mijn tas aan (altijd fijn na drie vluchten) en liep ik de luchthaven uit. Even zoeken, schreeuwende taxichauffeurs negeren en toen zag ik iemand met mijn naam op een bordje. Die propte me in een terreinwagen en samen reden we naar het hotel. Dat duurde zo'n dertig minuten en in die tijd had ik wat ruimte om een eerste indruk van Nepal op te doen.

Wat me vooral opviel was dat Nepal (logischerwijs wellicht) erg lijkt op India. De mensen zijn hetzelfde gekleed, overal zijn de wegen kapot en vol modderplassen, afval ligt (en ruikt) overal en tussen het waanzinnige verkeer door schieten magere honden, koeien en rennende straatschoffies. Elke vierkante meter ruimte is een 'winkel', overal staan neonborden met schreeuwerige reclame en overal hoor je claxons. Ik zag het met roodomrande slaapogen aan en liet me als vee naar het hotel brengen.

Het hotel is zeker geen teleurstelling. Het is op een heel rustig plekje met veel groen en de kamers zijn ruim met veel hout en een badkamer waar alles werkt en de juiste temperatuur heeft. Natuurlijk zijn er wel op- en aanmerkingen (zo ruikt mijn bed alsof er een heilige koe op heeft gelegen), maar ik vind prima mijn weg. Ze hebben een prima restaurant (handig voor de vermoeide reiziger) -met goede koffie!- en zelfs een massagesalon. Ik had alleen een probleempje. Ik had nog geen geld. Geen probleem, zei de taxichauffeur, je kunt in het hotel pinnen. Dat kon dus niet, maar alles kon op rekening.

Toen heb ik heel lang geslapen.

De volgende ochtend (vanmorgen) heb ik ontbeten (inclusief) en kreeg ik bezoek van Royal Mountain Travel, de lokale reisagent. Hij gaf me vouchers voor de hotels die ik ga bezoeken en legde me het een en ander uit. Ondertussen prikte ik nog wat papaya aan mijn vork en werd ik voorgesteld aan Som, een jonge Nepalees die mij deze reis vaak gaat rondleiden. Hij zag er vriendelijk uit, maar hij praatte niet zoveel. Misschien omdat de andere man een beetje de leider uithing. Ze vroegen nog of ik vandaag ook door de stad rondgeleid wilde worden, maar dat heb ik afgeslagen. Da doe'k zelf wel, dacht ik (and here I am).

Ik werd wel een beetje zenuwachtig toen de hotelreceptie mij vertelde dat mijn (beide) pinpassen waardeloos waren in Nepal. Ik had nog steeds geen rooie Nepalese cent en wist ook niet goed waar de ATM's waren (pinautomaten). Maar stel je voor dat de passen echt waardeloos waren, dan had ik helemaal geen geld. Uiteindelijk ben ik maar gewoon gaan lopen met een klein routekaartje in mijn hand en kwam ik vanzelf in de toeristische wijk Thamel terecht. Daar vond ik een pinautomaat die ik uitprobeerde en de hemel zij gedankt: er kwam geld uit! Ik heb dat ding meteen leeggemolken voor de hele vakantie en nu zit ik in een internetcafe met een fles water op tafel en een smak geld in mijn rugtas.

Morgenochtend om 8 uur komt Som mij ophalen en begint de eerste avontuurlijke trekking. Deze duurt zo'n drie dagen. Op een gegeven moment gaat Som weg en moet ik aan hem doorgeven wanneer ik weer met de auto naar het hotel in Kathmandu wil. Op de afgesproken tijd zal er dan een taxi verschijnen.

Telefoonbereik is erg slecht hier, dus dat verklaart het
als je even niets hoort via Dzie Twitzer.

Voor nu de groeten
uit een zweterig Kathmandu!

-- Frank