Valley Of Flowers

Is een film uit 2006. Van Pan Nalin. En hij werd bekend in het filmhuiswereldje met Samsara. Die film ging over een boeddhistische monnik die zijn religie opgaf om de liefde voor een vrouw te ervaren. Naast een mooi idee (volgens het boeddhisme moet je eerst iets ervaren hebben voor je het afzweert) lag volgens mijn mening een groot deel van het succes van die film in het feit dat je vrij vaak naakte mensen over het scherm heen en weer ziet rollen. En schitterend gefotografeerd ook. Voor Valley Of Flowers herhaalt Pan Nalin dat principe weer. Alleen heeft hij dit keer fotomodellen als acteurs gebruikt. Jalan en Ushna worden gespeeld door mooie acteurs die niet preuts zijn als de camera aangaat. En dat de film grotendeels is opgenomen in de Indiase Himalaya (been there) maakt de film er ook niet lelijker op. Jammer alleen dat het verhaal zo verschrikkelijk geforceerd is.

Het gaat dus om boevenleider Jalan die na een geslaagde roof de mooie Ushna tegen het welgevormde lijf loopt. Hij raakt in haar ban, maar ook in haar broek. Maar er is iets vreemds aan deze Ushna. Iedereen voelt het, behalve Jalan. Daar komt nog bij dat de boevenbende plots achterna wordt gezeten door een mysterieuze man (hij is op zoek naar Ushna).

Jalan en Ushna worden hevig verliefd op elkaar en vervreemden zichzelf van de rest van de groep. Ze gaan op weg naar de vallei van de bloemen, waarvan gezegd wordt dat je er de oceaan kunt horen in het ruisen van de bloemen. Daarvoor moeten ze eerst door de vallei van de stilte waar je niets anders kunt horen dan stemmen van mensen. In de vallei stelen ze een elixer dat ervoor kan zorgen dat je onsterfelijk wordt. Een nare bijwerking van het spul is dat de film er vreselijk saai van wordt en pompeus. Plotseling is alle tekst poëtisch van aard en kunnen de spelers niet meer fatsoenlijk door het beeld lopen zonder gekweld en vertraagd afgespeeld in de lens te staren. De film eindigt dan ook onbevredigend op een vreemde plek in een verbleekt spiritueel sfeertje. De mooie hoofdrolspeelster is dan al letterlijk gereïncarneerd in een Japanse actrice met een vissenkop. Hou jij je kleren maar aan, (helaas).

Pluspunten zijn de sterke fotografie en de schitterende muziek van Cyril Morin (die ik al had voor de film).