Toen ik laatst langs Annet Malherbe in Zomergasten zapte, hoorde ik haar vertellen dat ze een fascinatie had voor klimexpedities naar Mount Everest. 'Hee,' dacht ik, 'Juffrouw Sjannie heeft een overeenkomst met mij'! Toevallig had ik nét Left For Dead uitgelezen waarin het beruchte verhaal staat van Beck Weathers - voor dood achtergelaten door zijn teamleden op Everest (dit is overigens 'gewoon' om te doen), maar die met een visioen van zijn vrouw, zoon en dochter op zijn bevroren netvlies de kracht vindt om, stap voor stap, de weg naar het basiskamp terug te vinden.
Left For Dead had ik met mijn allerlaatste Nepalese roepies (het aller-allerlaatste briefje bewaarde ik traditiegetrouw voor mijn moeder) gekocht op het vliegveld van Kathmandu, (waarover Weathers ook schrijft in zijn boek). Tenslotte wist ik dat ik onderweg het laatste deel van de Millennium-trilogie zou uitlezen en dan zou ik rampzalig genoeg letterloos zijn. Vandaar dat ik het boek van Weathers kocht. Het leek me eerlijk gezegd niet veel aan.
Waarom niet? Tijdens diezelfde roemruchte expeditie ging er een handjevol mensen dood op Mount Everest. Sindsdien is het een vruchtbare voedingsbodem gebleken voor vele boeken en documentaires die ik met gretigheid heb geconsumeerd. Het bekendste boek is Into Thin Air van Jon Krakauer, een journalist die ook aan de noodlottige expeditie meedeed (en die later ook Into The Wild schreef). Bekende documentaires zijn Everest en The Death Zone.
Tot mijn verbazing ging Left For Dead nauwelijks over de expeditie, maar meer over Weathers zijn jarenlange egoïsme tegenover zijn gezin. De bijna fatale gebeurtenissen op 's werelds hoogste punt brachten het gezin eindelijk bij elkaar. Je zou zijn naam eens door Google moeten trekken. Bon appetit. In ieder geval, het boek bleek hoogst vermakelijk door de gortdroge schrijfstijl die gehanteerd werd.
Vanmiddag was ik in De Slegte en kocht ik nog wat avontuurlijke boeken. Blue Latitudes, een boek dat ik al eens gelezen heb, maar dat bomvol feitjes en trivia staat (iets waar ik dol op ben). Seven Years In Tibet van Heinrich Harrer, waar ik tijdens de trekking door Nepal plots trek in kreeg en My Quest For The Yeti, een boek dat in eerste instantie dommig klinkt, totdat je weet dat het geschreven is door Reinhold Messner. En Messner wordt genoemd in ALLE boeken over bergbeklimmen. Er staat een quote van Krakauer op de omslag: "Messner is to climbing what Michael Jordan is to basketball." In een ander boek heb ik wel eens gelezen dat Messner de gekroonde koning van de bergen is, een icoon, de ultieme avonturier, God.
En deze schrijver van meer dan dertig non-fictie boeken heeft tijdens een van zijn reizen een vreemd, onbekend wezen gezien wat aanleiding gaf tot zijn obsessie met de zogenaamde Yeti.
Happy readin', people.
Happy readin'.
Blijkt ineens dat in niet alleen on-hip, maar ook nog on-avontuurlijk ben...
BeantwoordenVerwijderenWaar moet dat heen?
Een boek uitlezen is echt het vervelendste van lezen..
Toch vind ik je hip, Angie.
BeantwoordenVerwijderenDat werk van jou, is vrij uniek, toch?