Nepal, Pheri Bhetaunla

En daar ben ik weer.
Terug van wegg... de Helambu-regio.

Waar ik, Trouwe Lezer, ALS EERSTE DWAAS OOIT de vrij intensieve trekking met succes heb volbracht op... teenslippers! Precies. Op mijn Havaianas. Had ik veel eerder mee moeten beginnen. Via eerdere stukjes heb je gelezen dat mijn voeten veranderden in rosbief in de dure sportschoenen dus voor de Helambu Trek heb ik ze weggemieterd en ben ik berg-op, berg-af gegaan op de rubberen voetvrienden. Tot grote verbazing van de gids.

Een nadeel van blote voeten was dat ik dagelijks een stuk of tien bloedzuigers van mijn voeten en benen moest plukken. Dagelijks een stuk of tien. En dat voor 1 week. Doe de wiskunde, Trouwe Lezer.

Maar goed, de Helambu Trek dus. Een prachtige wandeling door de natuur van Nepal. Ik denk dat ik gedurende de hele week maar een stuk of drie andere blanke mensen heb gezien. Afgezien van de twee Duitsers die ik elke dag tegenkwam omdat ze ook de trek deden via hetzelfde bureau. En waar ik 's avonds een beetje van mijn sauerkrautdeutsch op kon loslaten. Maar voor de rest was het just little 'ol me, gids Som, drager Raju en de enorme uitgestrektheid van Nepal. Die overigens in een oogwenk kon verdwijnen als de wolken kwamen opzetten. Want daar zat ik. Op wolkniveau. Met als hoogste punt ergens rond de 3500 meter. Waar je de besneeuwde toppen van de Himalaya kon zien.

En hoewel elke dag anders was en ik elke nacht ergens anders sliep, waren de dagen ook gestructureerd. Rond zeven uur opstaan, ontbijten met ciapatti of Tibetaans brood, milk coffee en dan een uur of vier stevig lopen. Soms uren achtereen steil omhoog, soms precies het omgekeerde. Best zwaar. Zweetdoorweekt kwam je dan 's middags in een gehucht aan waar een half uurtje tijd was voor noedelsoep en een cola. Vervolgens was het een uur of drie lopen in hetzelfde tempo als voorheen. 's Avonds kwamen we aan in een trekkerslodge. Meestal erg primitief. Koude douches (soms geen douche), eenvoudige maaltijden en bedden... och och, jongens, de bedden. Daar wil je geen CSI op loslaten, op die matrasjes. Gele vlekken, rode vlekken, grijze vlekken, zure vlekken, roept u maar. Kakkerlakken, vlooien, een waar paradijs voor de echte dierenvriend. Gelukkig heb ik zo'n dun slaaplaken waarin je de illusie hebt in je eigen, schone bed te liggen.

Toch was het allemaal stiekem wel leuk. De eenvoudige maaltijden (meestal gebakken rijst of noedels), de vriendelijke boeren die ons onderdak gaven, de bloedzuigers, de duivelsuitdrijving, de m...

Wat zeg je? Die duivelsuitdrijving?
Oh, had ik dat nog niet verteld?

Nou, ik weet niet meer of ik het al eerder geschreven heb, maar de drager, Raju, is dus ook een "witchdoctor", een 21-jarige Nepalese medicijnman. En we waren eens in een gasthuis toen de vrouw des huizes aan Raju vroeg of hij haar wilde helpen met wat lichamelijke klachten. Natuurlijk ving ik hier later het een en ander van op en ik zorgde ervoor dat ik die avond aanwezig was in de slaapkamer van het echtpaar om het genezingsritueel bij te wonen. Maar het liep een beetje uit de hand.

Wat bleek? De klachten van de vrouw werden veroorzaakt door een kwade geest. Die kwam dus hallo zeggen tijdens het ritueel. Hahaha, zie je mij al zitten, op het bed van het echtpaar, in kleermakerszit en met grote ogen? De vrouw begon vreemd heen en weer te schudden en te bewegen, eng te lachen en het een en ander te brabbelen. Raju, de witchdoctor, raakte in een soort trance, rukte zijn shirt uit en begon de vrouw voor haar hoofd te slaan. Uiteindelijk stak hij een touw in de fik en begon de vrouw aan te tikken en te branden. Nodeloos om te zeggen dat de kwade geest dit niet kon waarderen. Raju zat inmiddels ook te schudden en vreemde grimassen te trekken met zijn gezicht. Hij leek wel epileptisch. De vrouw zat inmiddels boosaardig te lachen. Ik had ondertussen mijn telefoon uit mijn zak getrokken en zat het allemaal te filmen. Want ik dacht; dat geloven ze in Nederland nooit. Je hebt dus nog een filmreportage tegoed.

Tenslotte nog een opmerking over de enorme regenbuien die je hier hebt. Het is hier natuurlijk nu het regenseizoen en je kunt je vast wel voorstellen dat zoiets een extra dimensie toevoegt aan het hele 'trekken door de natuur'. Nu had ik keurig een regenponcho gekocht maar zelfs die bleek niet bestand tegen de grote hoeveelheden water die uit de hemel kwamen jensen. Maar ook dat had wel iets bijzonders. Soms was het ook best gevaarlijk want grote stukken berg konden loslaten en ik begaf me op grote hoogtes. Eigenlijk ging het maar twee keer mis. Een keer gleed ik uit en kwam ik met een smak op mijn ass terecht. Die voel ik nu nog in mijn nek. En een keer stond ik op een stuk aarde van ongeveer drie vierkante meter toen het onder mijn teenslippers uiteenviel en ik (gelukkig maar) een meter of twee naar beneden tuimelde met als resultaat niets anders dan een geschaafde kleine teen. Een kleinere teen, zogezegd. Maar het bewijs dat het ook anders had kunnen gaan vond ik zo nu en dan terug op posters tijdens de route. Een 23-jarig Amerikaans meisje is eind april van dit jaar spoorloos verdwenen in het gebied waar ik ook liep. Misschien was ze gevallen, maar volgens de gids had je ook 'bad people'.

En verder zul je moeten wachten op de foto's en films.
Negen van de tien keer heb ik trouwens besloten om niet te grijpen naar de camera.
Soms was het veel mooier om gewoon te lopen en te genieten.

Morgenvroeg ga ik weer terug naar Nederland.
Omdat de receptionist van het hotel mij blijkbaar aardig vindt heb ik voor vandaag de luxe suite gekregen. Het is echt luxe! Met een woonkamer, een keuken, een doorloophal en een grote slaapkamer. Er zat nog een kwart Dettol in het flesje (desinfecteermiddel) en daar heb ik zojuist het bad mee schoongekrabt. Zometeen een lekkere maaltijd, een goed heet bad en dan vroeg naar bed.

Gisterenavond laat lag ik op bed in mijn primitieve kot in het dorpje Melamchi. Ik kon niet slapen en besloot om buiten te luisteren naar het razen van de rivier en de geluiden van de onzichtbare dieren in de weilanden. Het was donker en ik kon niet goed zien. Het was nog steeds snikheet en ik kon het openbare toilet goed ruiken. Opeens zag ik op een meter of drie afstand een smoezelig meisje staan. Ze was denk ik een jaar of vijf en had een rafelig jurkje aan en haar ogen waren zwaar opgemaakt met kool, zoals ze dat soms doen hier met meisjes. "Namaste, nanu," zei ik en vouwde mijn handen voor mijn borst. "Namaste," zei ze en ze vervolgde in nadrukkelijk uitgesproken Engels, "What is your name?"
"Mero naam Frank ho," zei ik en keek toe hoe het meisje omdraaide en tussen de schaduwen uit het zicht verdween.

Dat was het, Trouwe Lezer.
We spreken elkaar in lagere landen.

-- Frank