Rain Man

Vijf minuten nadat ik
thuiskwam van de ©Zondagse Sportsessie
belde mijn broer met de vraag of ik weer meeging naar Arnhem.

Nou ja, of ík weer meeging... hij was zonder auto, dus voertuigtechnisch gezien was ik degene die hem meenam. De loser. Zoneentje hebben we allemaal in de familie, nietwaar? Probeerde 'ie in de auto ook nog zijn beslag te leggen op mijn paraplu. Hij vond het eerst maar raar, dat iedereen rondliep met een jas en een paraplu. Dat de meeste Europeanen 's ochtends de kano naar het werk pakken in plaats van de fiets was hem nog niet opgevallen.

Afijn. Dat hij mij 5 minuten na het sporten aan de lijn kreeg is hieronder nog te zien aan mijn trainingsbroek, het t-shirt waarin ik flink getraind en gezweet heb en niet heb vervangen door een andere (ssstt, niet doorvertellen, ik ben een Afstotelijk Beest) en de muts die ik haastig op mijn hoofd hing. Mijn broer maakte het zichzelf ook gemakkelijk. Hij staat links op de foto.

Toen ik bij het bestelbusje van Cup Of Jo een dubbele espresso voor mijzelf bestelde en twee kappetsjienoos voor Broer & Vriendin, zag ik vanuit mijn ooghoek dat een ver familielid van m'n Jeep zich ook als standbeeld voordeed.

Oh ja, ik was bij het World Statues Festival.
En er was ook nog een broodje met mozzarella, tomaat, komkommer en pesto.