Verhuizing

"Anderen mensen begrepen vaak niet hoe het was om weggegeven te zijn en na verloop van tijd had ze geleerd dat het beter was om erover te zwijgen. Ze probeerde er niet sentimenteel over te zijn, maar ze kon er niets aan doen om bij de aanblik van elke gelukkige ouder een steek te voelen over haar verleden. Zij was niet gewild toen ze geboren werd. Niet dat haar echte ouders niet blij waren toen ze elkaar ontmoetten, in India. Het was behoorlijk emotioneel zelfs, maar toen ze later liep door de vastgekoekte, ondergescheten straten van New Delhi en het eindeloze geratel van haar biologische vader niet kon onderscheiden van de krijsende verkeersruis, toen besefte ze dat ze ook hier niet thuis was. Toen ontmoette ze hem. Eerst was ze trots toen ze samen met hem over straat liep, als hoofdpersonen uit een schitterende liefdesroman. Maar de pagina's die veel te snel omgeslagen werden, bleken die van een beduimeld, tweedehands stuiverdrama. Hij was gemeen. Pakte haar spullen af. Zat aan de drugs. Meerdere malen was ze het huis uitgevlucht met als laatste dieptepunt het vragen om hulp aan de kale buurman verderop. Die zo aardig was om haar een glaasje water te geven en de telefoon te laten gebruiken. Maar ze was toch weer naar hem teruggekeerd, ook al vroeg iedereen wat ze toch moest met die vent. Hij was halverwege de veertig en zij moest nog twintig worden! Maar ze bleef. Want soms, diep in de nacht, als ze luisterde naar het geluid van zijn ademhaling kon ze zich voorstellen dat dát het gevoel van thuis-zijn moest wezen. Dat ze een plek had die ze de hare kon noemen. En dan was het makkelijk om net te doen alsof al het andere niet was voorgevallen. Alsof het nog goed kon komen met haar. Ze was tenslotte nog jong."