Laatste Avondmaaltijd

Ik zat in het afhaalrestaurant en had
daar een bijzonder geestige opmerking bedacht.

Omdat ik altijd moeilijk eten bestel wat op dat moment klaargemaakt moet worden, moet ik ook altijd een poosje wachten. En iets daarvoor had ik vijf blikjes Gourmet kattenvoer gehaald. Zalm en kalkoen. Er is weinig anders dat Het Mistige Rooie Beest waardig genoeg dunkt om naar binnen te slobberen. Dus zat ik in het afhaalrestaurant te wachten op mijn avondeten met vijf blikjes kattenvoer in mijn handen. Het werd erg druk in het restaurant zodat ik (zittend) naar andermans bureaustoelverkreukelde achterwerken (staand) zat te kijken. Een echte appetizer, kan ik u vertellen (like not). Mijn geestige opmerking zou als volgt moeten gaan:

Maar toen mijn eten klaar was en ik opstond om mijn (in mijn hoofd inmiddels klassieke geestige) opmerking te maken, liet ik één van de kattenvoerblikjes uit handen vallen. Dit blikje had rolzucht en maakte er een behoorlijke sport van om door het hele restaurant te rollen. Toen ik het (in de absoluut doodse stilte van het bomvolle restaurant) eindelijk weer terug in handen kreeg, probeerde ik mijn opmerking naar buiten te stamelen. "Zo. Kat. Ehm.. Heb ik h..." Helaas vloog het blikje Gourmet wéér uit mijn handen. En dit alles omdat ik geen plastic tasje had gewild bij de dierenspeciaalzaak. Ook dit keer nam Zalm de toeristische route tussen alle benen door. Mensen begonnen te grinniken. Keken opzettelijk niet naar mijn onhandige gestuntel. Eindelijk had ik het voer weer te pakken. Ik ging weer rechtop staan en wilde mijn opmerking (ik had namelijk ALLE AANDACHT) alsnog maken toen er een magere Indonesische man hardop zei:

De sukkel.