When Dinahs Ruled The Earth

Ik zat met God op de bank naar het achtuurjournaal te staren.
Daar heb je mooi een zooitje van gemaakt, makker, zei ik. God haalde Zijn schouders op.
Hee, hou eens op, mopperde ik. We hebben afgesproken dat je hier doet alsof je thuis bent.
Dus God liet de hoofdletters achterwege en haalde zijn schouders op. Maar goed, ging ik verder,
dat (en ik wees naar het televisiescherm) moet dus de kroning van je schepping voorstellen.
God begon wat aan de hoes van het bankstel te plukken.
Je bank zit onder de kattenharen, vriend, zei hij.
Niet van onderwerp veranderen, probeerde ik nog, maar ik zag het al aan zijn blik.
Misschien dit onderwerp maar even laten rusten.
Heb je zin om een potje te kaarten, vroeg God. Nee, dacht ik, maar ik zei; best.
En terwijl God de kaarten uit de keukenkast ging halen, deed ik het licht wat hoger en zette ik de radio aan.
Dinah Washington zong een liedje.

"This bitter Earth, can it be so cold.
Today you're young, too soon your old.
But while a voice within me cries,
I'm sure someone may answer my call.
And this bitter earth. May not be so bitter after all."

God ging tegenover me zitten aan de woonkamertafel en keek me grijnzend aan.
Okay, okay, zei ik, Dinah Washingtons stem. Jij wint.
Maar dit potje wordt van mij.
Makker.