But They'll Never Take Our ... Freedom!

Het is weer ouderwets schandalig deze ochtend. Ten eerste word ik mijn bed uitge-sms't. Peep-peep. "Wat een lief moedertje heb jij..." Als je net wakker bent en net als ik een levendige fantasie bezit, zou dat berichtje afkomstig kunnen zijn van een vileine seriemoordenaar die mijn moeder ergens in een vochtig keldertje gevangen houdt voor losgeld. Het zou daarentegen ook de bevriende schoonheidsspecialiste kunnen zijn, bij wie mijn moedertje net haar (van mij gekregen) cadeaubon heeft verzilverd. Ik bel de specialiste even op, die in de auto blijkt te zitten op weg naar Wilp, een dijkdorpje met 1700 inwoners en een kasteel met verstandelijk gehandicapten. Daar wordt mijn eerdergenoemde levendige fantasie ook een beetje door geprikkeld; een kasteel met verstandelijk gehandicapten. Ik zie iemand met het downsyndroom in een maliënkolder en een roestig zwaard. Laat maar. Ik dwaal af. Afijn. Lief moedertje dus, op wie ik blijkbaar niet lijk. Volgens specialiste. Daarna bel ik het betreffende moedertje eens op. Mijn vader neemt op karakteristieke wijze op. "Ja?" Ik vraag of zijn wederhelft er ook is. "Mijn wederhelft?" Mijn ouders zijn zeer binnenkort veertig jaar getrouwd, dus om het te verduidelijken vraag ik "of de andere twintig jaar in huis is". Na wat gefrommel aan andere zijde krijg ik iets smekkends aan de lijn. Blijkbaar zit mijn moedertje op een zoute vis te kaggelen alsof ze een oud stokbrood wegwerkt. "Hallo, moeder. Hoe was het bij de schoonheidsspecialiste?" Ze heeft mijn snor eraf getrokken, krijg ik te horen tussen de graten en kieuwen door. Onmiddellijk krijg ik een visioen van een marmot op een stuk maandverband. Ik weet ook niet waarom. Levendige fantasie enzo. Maar ze had de anderhalf uur durende sessie als heel prettig ervaren. Ik vertel mijn moeder dat de specialiste niet vond dat ik op haar (mijn moeder) lijk. Mijn moeder vraagt of ik me nu "zorgen maak". Nee, verklaar ik, ik snap nu waarom de oud-buurvrouw zo vaak met me wil kletsen in de sportschool. Even later hang ik op, al hoor ik mijn vader nog wat lusteloos kraaien op de achtergrond. Dat is ook typisch voor mijn vader. Niet willen telefoneren, maar wel mee willen kraaien vanuit de luie stoel, onderwijl knagend op een haring, niet wetende dat de Zweedse marine in de jaren tachtig op zoek ging naar kwaadaardige Russische onderzeeboten, maar die niet vonden omdat het haringscheten bleken te zijn. Want die laten ze, haringen. Scheten. Hoe dan ook. Gisteren kreeg ik met de post het nieuwe boek met Jack Reacher. Met. Niet van. En daar word ik zo blij van als een varken in de modder. Want Jack Reacher, dat is knokken en handwapens en vechtpartijen en mooie vrouwen en schurken en het breken van botten. Allemaal vanaf de luie bank. Inmiddels ben ik tweehonderd pagina's, vier koppen koffie, een ongepoetst gebit en vier boterhammen verder. En terwijl ik zo verder ga met lezen, springt er in Wilp een schizofreen vanaf de ringmuur in de slotgracht, onderwijl schreeuwend: "YOU HAVE BLED WITH WALLACE, NOW BLEED WITH ME!"