Donquichotterige Tijden & Een Hijgerige Eigenaar

En terwijl Doortje een knikker achterna rent door de woonkamer (de kater is mijn Sancho Panza in donquichotterige tijden - maar dat is er eentje voor de literairen onder ons) ben ik aan het bijkomen van my own personal kater. Want Frank dronk gisteren twee glazen wijn en rookte twee sigaretten en dat staat zo ongeveer gelijk aan een knallende hoofdpijn en een kokhalsreflexcontinuering the next day. 'Maar Frank,' hoor ik je bezorgd exclameren achter je beeldschermpje, 'what happened!?' Amsterdam happened. Want daar was ik gisteren om met RRL & Spraakwater een verlaat verjaardagsfeest te vieren. Allereerst gingen we op het Rembrandtplein bij Tante Roosje een kopje koffie drinken met een appelgebakje. Ach ja, die tante Roosje. Ik heb haar niet gezien (misschien ligt tante Roosje allang in een cederhouten doosje) maar men kan hier gerust spreken van een authentiek Amsterdams café. Je weet wel, gezelligheid enzo. De veel te oude vrouwen hadden er veel te grote 'titten', de veel te jonge jongens hadden er een veel te grote mond en de muziek was erg Hollands en aanwezig. Toen de joden druk bezig waren met de geschiedenis van de Amsterdamse binnenstad gaven ze het de bijnaam Mokum (het Hebreeuwse woord voor stad is 'makom'). Veel van dat oud-Amsterdam kom je nog tegen bij Tante Roosje. Alleen bij de rekening word je weer richting 2010 geslingerd, want ruim 22 euro voor drie koffie en appelgebak; dat had Dré nooit goedgekeurd.

Na een korte wandeling door de stad (waarbij RRL & Spraakwater feilloos hun weg wisten te vinden en ik als de eerste de beste aardappelboer alleen wat vage boekhandeltjes wist te herkennen - en de melodie van een straatmuzikant als het werk van Horace Silver) gingen we uiteindelijk richting onze Ware Bestemming. Want men had op internet gezocht naar een van de beste vegetarische restaurants van Nederland en dat had ons richting de hoofdstad gevoerd. Enter Betty's, een klein en intiem restaurantje, geleid door een zeer enthousiast mannetje dat ons vol vervoering vertelde over pastinaak, Sardijnse mozzarella en wijn met een vervliegende houtsmaak. Wijn? Doet u mij maar een glas. En met de houtsmaak vervloog ook mijn verstand. Je kent het wel. Je gaat wat harder praten en er wordt wat enthousiaster met de handen gezwaaid om een wild verhaal beter te illustreren. Op de terugweg vertelde RRL mij dat het (doodsaaie) gezinnetje achter ons meerdere malen commentaar leverde op onze uitlatingen. Ik heb er serieus niets van gemerkt en zelfs nu nog denk ik dat we ons prima hebben gedragen. Wellicht hadden we bij binnenkomst al wat tegenwind, maar dat zou ermee te maken kunnen hebben dat Spraakwater volkomen onbewust een uitermate vegetarisch restaurant betrad met een bontje aan. Iets dat ik natuurlijk al had opgemerkt, maar hee, bewustwording komt in stappen.

Eerlijk is eerlijk, het eten was heerlijk (met dank aan het Prisma rijmwoordenboek). Bij elk gerecht kon de hijgerige eigenaar vertellen waar het vandaan kwam, hoe het ons zou smaken en op welke bijzondere wijze het bereid was. Dat maakte de ervaring wel bijzonder. Dus bedankt RRL & Spraakwater voor dit mooie cadeau! Inmiddels is de hoofdpijn afgezakt, is het 11.30 uur en denk ik dat het tijd is voor een ordinaire boterham.