If Ever There Was One

Om maar weer eens met een dooddoener je woensdagmiddag (or whenever you feel fit to read this sh☆t) binnen te vallen; wat kan muziek toch prettig zijn. Neem nu mij. Toen ik vanmorgen (op mijn vrije dag) wakker werd kwam ik van heel ver weg. Realistisch gezien lag ik tussen matras en dekbed, maar toen ik tegenover het daglicht mijn eerste tekens van leven begon te vertonen voelde het alsof ik al een behoorlijke wereldreis achter de rug had. Een knipperige blik op de wekkerradio liet zien dat het al kwart over elf was. Laat. Ook voor mijn doen. Ik deed mijn gebruikelijke hink-stap-sprong naar de badkamer, doneerde een liter aan de urinebank en bekeek mezelf eens goed in de spiegel. Hoe ouder ik word, hoe makkelijker ik na ben te tekenen. Gewoon een eivorm met een heleboel horizontale streepjes erin. Verwarming aan (voor Het Mistige Rooie Beest), laptop aan (voor het Kale Slaperige Beest), broodrooster aan en tegelijkertijd het espressoapparaat. Vervolgens een paar uur niets. Soms heb je dat nodig. Vooral na een paar drukke werkdagen. Het enige wat je dan nodig hebt is een goede nacht- en ochtendrust, toast met koffie en een paar muzikanten. Eerst kwam Youn Sun Nah. Die kan goed wakkerzingen. Zachtjes. Later kwam Al Green. Haha, die Al! Dat is me een Slick Cat, if ever there was one. Staat hier een beetje te kreunen in mijn woonkamer en dan net als ik weer indoezel, kraait 'ie me er weer helemaal bij. Miles Davis en Ike Quebec staken aan weerszijden een blaasinstrument in mijn oor en bliezen de laatste restjes warrigheid to kingdom come. Ja, okay. I'm here. Het laatste woord ging naar Shwayze die met zijn Get U Home het laminaat veranderde in een dansvloer. Waar ik overigens niet aan meedeed. Youn Sun Nah draaide in het rond met Al Green. Hahaha, if ever there was one.