Omdat iedereen zo dolgraag wil weten welke films ik de laatste tijd heb weggewerkt (en omdat het momenteel iets te hard regent voor mijn intocht door Apeldoorn) breng ik jullie maar even op de hoogte. Laten we meteen duidelijk maken dat ik aardig wat shit heb moeten verteren in de afgelopen weken. The A-Team, Nightmare On Elm Street, Predators; allemaal opgewarmde prak uit de jaren tachtig. Bovengenoemde drie films hebben bijna niets amusants te bieden. Niet eng, niet grappig, niet stoer. Het enige leuke is dat de hoofdrolspelers uit Elm Street rondrijden in een groene Jeep Cherokee, net als yours truly.
Gelukkig stond er ook nog wat filmhuizerigs op de harde skijf. En zoals ze elke ochtend bij het ontbijt in Iran zeggen: laten we beginnen met een steniging!
The Stoning Of Soraya M. is een film die gebaseerd is op waargebeurde feiten. Het verhaal is eigenlijk flinterdun en doet denken aan die Arena-boeken voor vrouwen. Je kent ze wel; 'Ik Was Een Tienermoeder In Turkije', 'Help, Mijn Man Heeft Mijn Kinderen Gejat' of 'Ik Trouwde Met Een Verwilderd Stamlid Uit De Jungle'. In dit geval is er Soraya, wiens man een affaire is begonnen met een veertienjarig meisje. Hij wil van Soraya af, zodat hij met het meisje kan trouwen. Soraya wil geen scheiding omdat ze dan met haar kinderen op straat komt te staan en aan de bedelstaf kan. Haar tante, de altijd charmante Shohreh Aghdashloo, helpt haar nichtje aan een huishoudbaantje zodat ze kan sparen voor een scheiding. Dit gaat Soraya's man niet snel genoeg en hij verzint (met behulp van snode lieden) een plan zodat Soraya beschuldigd wordt van overspel. En in een heleboel landen krijg je (ook nu nog) voor overspel de doodstraf door steniging. Precies wat er ook in deze film gebeurt. Niet dat ik nu de film verklap, al in de eerste vijf minuten wordt dit duidelijk gemaakt. Want dan rijdt een journalist (Jim Caviezel, die zelf ooit door Mel Gibson gekruisigd werd) het dorpje binnen om van de tante te horen wat er allemaal gebeurd is.
The Stoning Of Soraya M. is niet echt een aanrader. De islamitische vrouwen uit het dorpje zijn bijna allemaal zusterlijk en giechelig, de mannen zijn vroom en schijnheilig, de slechteriken zijn enorm uitvergroot (haast satanisch) en de assertiviteit van Tante Shohreh is gezien de strikte leefwijze van de dorpsbewoners een tikkie ongeloofwaardig. Op het einde van de film krijgen we de steniging van Soraya M. in al zijn wreedheid te zien. Helaas kiest de regisseur voor de verkeerde aanpak en stenigt hij de kijker met de beelden, waardoor deze teveel met walging achterblijft, in plaats van met de juiste verontwaardiging.
Dan was er ook nog Le Temps Qui Reste, iets dat ik met mijn gevallen-mavo-Frans weet te vertalen in de tijd die resteert. Het verhaal gaat over de jonge homo Romain, die van de dokter te horen krijgt dat hij terminale kanker heeft. Romain is een egoïstisch mannetje dat na het horen van dit nieuws meteen wreed om zich heen bijt. Zijn zus, zijn ouders, zijn vriend; ze moeten het allemaal ontgelden. De enige met wie Romain moeiteloos schijnt te kunnen communiceren is zijn oma, Jeanne Moreau, die net als hij vaak is weggelopen van emotionele situaties.
Le Temps Qui Reste is een rustig verhaal. Gedurende de film moet Romain vaak denken aan zichzelf toen hij nog een klein jongetje was. Veel van die herinneringen spelen zich af bij de zee. Ik denk ook dat het een realistisch verhaal is. Het is geen schone, opgepoetste film en de camera draait niet weg bij expliciete beelden. Maar om eerlijk te zijn, denk ik niet dat ik nog vaak aan deze film zal denken. Daarvoor gebeurt er net te weinig.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten