To Measure The Heart's Turbulence

Terwijl buiten de regen "als kwikzilver langs de ramen glijdt" en ik wacht tot het afneemt zodat ik op de fiets boodschappen kan gaan doen, besluit ik een stukje te lezen uit Night Falls Fast, een schitterend non-fictie boek van Kay Redfield Jamison (een naam die ik hier wel vaker heb genoemd). Het boek (in de schappen, onder Psychologie) gaat over zelfmoord en is geschreven door een vrouw die je er misschien wereldwijd wel het meeste over kan vertellen. Ze is professor in de psychiatrie aan de Johns Hopkins Universiteit, professor in Engels aan St. Andrews, schrijver van verschillende bestsellers over geestestoestanden en zelf lijdend aan manische depressiviteit. Daarnaast is ze gezegend met het talent om een verhaal te vertellen. Niet over-the-top dramatisch, niet Amerikaans sentimenteel, maar in heldere taal, gestaafd met feiten en achtergronden. Ze heeft veel gevoel voor een schitterende zinsbouw en aandoenlijke voorbeelden. Ik kan het boek maar in kleine hoeveelheden tot mij nemen omdat ik (zoals bij elk boek) de sfeer en stijl overneem en ermee rondloop tot een poosje nadat ik het heb (uit)gelezen. Daarom neem ik tijdens het reizen alleen avontuurlijke boeken mee, omdat boeken met een serieuzere aard ervoor zorgen dat ik aan de andere kant van de wereld rondloop met meer bagage dan ik daadwerkelijk bij me heb. Night Falls Fast is een bijzonder leerzaam boek, eentje waarbij je wel hardop tegen de beschreven voorbeelden zou willen roepen; zoek hulp! Kom bij mij, ik wil wel een goede vriend voor je zijn! Maar zoals Jamison al omschrijft; aan vrienden hebben de manisch-depressieven vaak geen gebrek, de strijd speelt zich af in hun hoofd, niet zozeer in de omgeving. Dus lees ik weer de helft van een hoofdstuk (allen met prachtige namen, uit gedichten gehaald - zie de titel van dit stukje), veeg de tranen weg die me onvermijdelijk in mijn ogen schieten om later het boek weer ergens te laten liggen. Voor een poosje. Tot ik weer wat lichter ben en klaar voor meer kennis. Dan ga ik nu stoppen met dit stukje, want de kat maakt het me onmogelijk om me te concentreren omdat hij als één brok rode kattenmassa, gefocust en met the intent to kill, een knikker met veel kabaal over het laminaat achternagaat. Buiten regent het alleen maar harder.