Momenten Van Een Onbeschrijfelijke Droefheid

Ik denk dat je mij in het echte leven (je begrijpt wat ik bedoel; daar waar ik aanraakbaar ben) vrij zelden zult horen klagen, als ik dit zo onbescheiden aan je beeldscherm mag toevertrouwen. Maar omdat jij en ik, Trouwe Lezer, al een geschiedenis samen hebben, durf ik je wel in te fluisteren dat ook mijn leven momenten kent van een onbeschrijfelijke droefheid. Laatst lag ik in het midden van de nacht (ik gok een uur of twee) slapeloos in bed te lezen in een boek over Charles Dickens toen ik gewaar werd van een licht gestommel op de achtergrond. Ik keek over mijn boek heen naar de kat aan het voeteneinde maar deze had zijn blik op het plafond gericht. En dit was het moment *zei de inspecteur van Scotland Yard tegen het groepje wachtende verdachten in de bibliotheek* dat er bij mij iets begon te dagen. Mijn Afrikaanse bovenbuurman heeft zijn voluptueuze vriendin sinds kort bij hem in huis wonen. En die twee waren daar luidruchtig en ritmisch consistent van aan het genieten. En ik, braaf lezend in mijn boekje over Charles Dickens kreeg g[ censuur ]me de groeten uit de rimboe. Ik ging in het midden van de nacht en als volwassen 32-jarige man met mijn hoofd onder de dekens liggen. Vijf minuten later hoorde ik boven iemand het toilet doortrekken. En IK had nota bene de neiging om te gaan douchen.