Als schoolmeester mag enige nerderigheid mij niet worden ontzegd. Nu wil het zo zijn dat ik de laatste weken met een rap tempo enkele boeken heb verslonden. Niet zomaar een paar boeken, neen, non-fictie boeken met als hoofdpersonen mannen en vrouwen die bijzonder handig zijn. Bijvoorbeeld Amyr Klink die met zijn zeilboot van Brazilië naar Antarctica vaart en van daaruit de koers zet richting de Noordpool. Een schitterend boek om te lezen omdat Klink bij tijd en wijle helemaal niet zo handig is en dat geeft hoop voor de dromers onder ons. Zoals je weet, Trouwe Lezer (want ondanks het ontbreken van een reactiemogelijkheid zie ik via de statistieken dat je me niet in de steek hebt gelaten - waarvoor hulde), diep in mijn hart ben ik een sentimentele romanticus. Die groen ziet van jaloezie als hij leest dat Klink op een windstille dag met dagenlang niets dan blauwe oceaan om hem heen naakt een boterhammetje eet, zittend op de boegpunt van zijn schip. Dat lijkt me heerlijk om te doen. En sentimentele romantici vergeten voor het gemak dat Klink beschrijft dat hij een paar maanden later hetzelfde deed en de Chinese oceaanstomer niet aan zag komen en hij naakt letterlijk alle zeilen moest bijzetten om zijn leven te redden. En dat allemaal onder toeziend oog van de Chinezen aan dek van de oceaanstomer. Hahaha. Hoe dan ook, zei ik groen van jaloezie? Groen! Dan komt de nerderigheid en de handigheid uit de eerste paar zinnen om de hoek kijken. In de vorm van een vouwfiets. Die ik sinds vanavond heb. Binnen dertig seconden opgevouwen en neemt bijzonder weinig ruimte in als ik hem in de Jeep leg. Ik kan nu al niet wachten om een stukkie te fietsen. Yay! (Het regent nu en het is al laat dus rest mij niets anders dan te luisteren naar het nieuwe, mooie album van Amos Lee (ook een schoolmeester) - Mission Bells en de brandwond op mijn rechteronderarm te bewonderen.) 
Geen opmerkingen:
Een reactie posten