Een Tijd van Veel Schrijven

Dat ik tijdelijk (?) niet zo veel zin heb om hier stukjes neer te tikken moge duidelijk zijn. Die niet-zo-veel-zin heeft overigens niets te maken met mijn algehele geestestoestand. Ik wandel nog steeds fier en content door de straten en steegjes van mijn gedachtegang. Ik typ ze alleen minder vaak op zwart en wit. Of #191919 en #7f7f7f, als je het kleurenpalet van deze site moet geloven. Het heeft een aantal oorzaken.

Met stip op 1 is een vrij drukke levensroute. Met de navigatiekaarten in de linkerhand, blik op de horizon en met de rechterhand aan het stuur moet ik goed opletten hoe ik mij door 's levens wateren beweeg. Eenmaal thuis plof ik negen van de tien keer neer op de uitzakstoel en draai met een dik boek een uurtje weg in de vergetelheid. Zo heb ik mij de laatste tijd door dik tweeduizend bladzijden gemanoeuvreerd. Waarvan The Passage (Justin Cronin) nog de meeste indruk maakte. Maar goed, dit verhaal had dan ook 895 bladzijden en bleek op het einde het eerste deel van een trilogie te zijn. Hoera. Dacht ik. Want ik was er nog niet klaar mee.

Een andere oorzaak van mijn writers blog is het succes van mijn ándere weblog, (dat mij morgen naar Rotterdam brengt). Die trekt de lezers met duizenden naar binnen. En overhandigt mij zo nu en dan een cheque. Maar ik heb nog altijd de meeste loyaliteit aan jou, Trouwe Lezer. Dus houdt het nog even met me vol, wil je?

Er komt vast weer een tijd van veel schrijven. En dan heb ik je nodig. Want je hebt me leren kennen door de ruim 1600 stukjes die deze site achter zijn rug houdt. En als ik er ooit niet meer ben, verwacht ik dat je deze verhaaltjes uitprint en met papier-maché een standbeeld van mij maakt. Met zinnen als de lijnen van mijn hand en gevatte uitspraken als wenkbrauwen. Dus. Heb geduld.