Hoewel Het Hart Onzijdig Is

"Wat is het ook alweer dat je wilde," vraagt de verkoper terwijl hij met een lege verpakking en een tinnen schep naar de koffiebonen staat te kijken, "een pond of een halve pond?" Ik wijs naar de Milano Espresso bonen. "Eigenlijk vroeg ik om een halve kilo," antwoord ik naar waarheid, "maar een pond is ook goed." En in de tijd dat mijn grap verloren gaat in het geruis van de losgelaten bonen, besluit ik ook om maar een pond Yellow Bourbon bonen te nemen. En ik beslis ook om geen gedachten te hebben over de roos die de andere verkoopster in haar haren heeft zitten. Want ik houd wel van vrouwen met een bloem in hun haren. Maar er zijn er maar weinig die daarmee wegkomen. Deze vrouw behoort niet tot die categorie. En de roos ook niet. De roos ziet eruit alsof het is losgeknipt van het stuur van een veertigjarige, wanhopige vrijgezelle vrouw. Zo'n eentje die haar fiets versiert, in plaats van een man.

Gemene gedachten, Frank, mijn waarde man. Daar moet je toch eens mee ophouden. En het is een advies dat ik ter harte* neem. Samen met nog een paar andere zelfopgelegde adviezen. Zo mag ik (naast het denken van onaardige zaken) niet meer zo vaak hardop praten. Want dat doe ik. Iemand heeft me eens verteld dat het een gezonde bezigheid is, hardop praten. En dat zal best. Maar ik ben als de dood dat er een verborgencamera-programma microfoons verbergt in mijn huis voor de een of andere grap en dat ze dan uren en uren opnemen van Frank die de meest fantastische dingen staat en zit te debiteren in een (op hem en Generaal Kattaffi na) volslagen leeg huis. Het zit overigens ook in de familie. Laatst hoorde ik mijn moeder een heel verhaal houden op de eerste verdieping van het ouderlijk huis, terwijl ik toch zeker weet dat zij daar alleen was. Of mijn moeder moet een soort Char zijn, waar ik nog niks van afweet en had zij een boeiende conversatie met een overleden mens. Maar ik heb zo mijn twijfels bij die theorie.

En zo zijn er nog een paar voornemens. Iets met kleding, iets met opstaan, iets met schrijven en iets met hardlopen (ik heb de strakke broek al gekocht, wat iemand respectloos een 'pieleknieper' noemde). Maar ik zal jullie er niet mee lastigvallen. Eerst maar eens een kopje van die Milano Espresso. En denk aan wat Joe Clarke zei! The Lord said, do whatever you have to do. And he didn't say "Joe, be polite." 

*ter harte nemen - een goede raad aannemen. Opmerking: Hoewel hart onzijdig is treedt het hier op als een vrouwelijk woord.