Neuken, Plat & Volks (Over Hoe Ik Schizofrenie Tot Een Einde Bracht)

En zo gebeurde het dat ik gisteren onder luid geneuk van de bovenburen het boek over schizofrenie uitlas en vandaag naar de bibliotheek moest voor nieuw materiaal. Ik deed er 258 pagina's over, de buren een magere vijf minuten.

Excuses overigens voor mijn woordgebruik. Het woord 'neuken' (en diens andere vormen) is plat en volks en hoewel ik niets heb tegen de daad zelf (integendeel), ik houd niet van platte en volkse uitdrukkingen. Naar bed gaan met, seks hebben, de liefde bedrijven, allemaal prima. Maar midden in de nacht luisteren hoe het goedkope spiraalframe ritmisch heen en weer zingt, steeds harder, harder, achterlijk hard (ik verwachtte elk moment dat de voluptueuze Afrikaanse reet van de bovenbuurvrouw door mijn plafond werd gedrukt), uiteindelijk tot een finale komend in een soort oerjodel van de buurman; dat heeft iets bijzonder onprettigs. Dat is neuken. Plat en volks.

Na afloop (ik was inmiddels op de een-na-laatste bladzijde beland) hoorde ik hoe de buurman de trap afliep en met tussenpozen trachtte te plassen. Ja, dat valt niet mee, mikken met een pas afgeschoten geweer. Daar heb ik een ander interessant verhaal over, maar mijn ouders lezen mee. Afijn. In de bibliotheek vond ik twee potentiële boeken. Om erachter te komen of ze lezenswaardig waren, liep ik naar de bovenste verdieping, zocht de achterste stoel van de verste rij en nam daar plaats in een bijzonder felle winterzon. Waardoor ik bijna in slaap viel ware het niet dat het boek over jeugdcriminaliteit in een fictief middeleeuws stadje me bij de letters hield.

Daarna stapte ik op de fiets, reed tot drie keer toe bijna de berm in vanwege de zon (de combinatie zon en fiets maakt mij gelijk een kat in de vensterbank; dromerig en onoplettend) en begon ik aan De Tocht Die Mijn Hoofd Deed Bevriezen. Maar daarover later niet meer.